[Behiye]

Yoksunki kime ne?
Neden herkes bana, mutanga uğramış garip bir canlıymışım gibi
bakıyor. Yoksa acıyorlar mı içten içe. Ne duruyorlar niye susuyorlar? Yoksa
korkuyorlar mı?


Saclarım çok dağınıkmış. Kime ne? Makyaj yapmıyormuşum, ruh gibi
dolaşıyormuşum etrfta... Kime ne? evide fena dağıtmışım iyiden iyiye pasaklı
olmuşum. Artık geceleri de çıkmıyormuşum dışarı. İyide kime ne?

Önceleri saçlarımı tarardım. Sırf sen okşarken parmakların
takılmasın diye. Şimdi yoksun ki. Kıyafetlerim olmuyor artık bana. Yoklugun
iyeden iye zayıflattı beni. Zaten kendimi kime beğendireceğim kimi kendime
daha çok âşık etmek, hayran bırakmak için uğraşacağım ki. Önceleri allayıp
pullardım cehremi. Artık yoksun ki! Evi hiç toplamadım gittiğinden beri
aksine dağıttım, yokluğunu daha çok hissetmemek için... Ankara Geceleri çıkamıyorum
dışarı. Korkuyorum o ıssız sokaklarda sensiz dolaşmaktan ya da sen varmışsın
gibi davranmaktan.

Hayır! Hayır! Karşına böyle ceset gibi çıkamam. Böyle görmemelisin
beni. Bak saclarımı taradım Yine allanıp pullandım. O ıssız sokaklarda sanki
sen varmışsın gibi yürüyorum. Artık yokluğunu hissettirmiyorum kendime ve her zamankinden daha güzelim. O ıssız bankta Yanına geleceğim o günü
bekliyorum. Sonsuz uykumu bekliyorum. Yokluğunun var olacağı anı bekliyorum ...