[Bahar]

Yine Susuyorum
Yine Susuyorum...
Bilemezler içimdeki ateşi
Susturamazlar bu deli sesimi
Tebessümlerim yalan olduğunu anlamazlar
Beni asla çözemezler
Onlar bir yığın insan
Ben köşeme çekilip,
Usul usul ağlarken bir çocuk gibi
Yüzüme bakmaz kimse
Ne susturmya çalışırlar
Ne de avutmaya
Çünkü bilirler artık
Avutamaya çalıştıklarında
Asla avunmam,
Susturmaya çalıştıklarındaysa
Asla susmam
Beni bana bırakın
Yorgun bedenimin fakına varın
Ne olur artık sevgiyle sarın
Bu deli gönlü biraz anlamaya çalışın

Çok gülen çok ağalarmış
Bu söz çok doğru
O kadar gülmüşüm ki çocukken
Şimdi hayat acısını çıkarmak istercesine
Üstüme geliyor ve beni hiç güldürmüyor
Kader der bazıları
Ağlamak mı benim kaderim
Galiba evet
Evet kabullendim bende
Ağlamaksa kaderim
Hiç gülmiyebilirim
Önceden boyun eymezdim kaderime
Hırçındım, ulaşılmazdım ama bitik değildim
Son çarelerim küstü bana
bakmıyor artık güzüme o eski kahkahalarım
Çünkü ben unuttum onları..

Sevmek nedir bilemem ben
Sevmeye vaktim bile olamdı çünkü
Ben sadece mutsuz bir hayat yaşıyorum
Bilmiyorum barışırmıyım bir gün o eski gülüşümle
Eski ama gerçek gülüşümle
Yalnızlığımda küstü artık
Küstü ama gitmiyor
Bi o bırakmıyor beni

Yüzüme bile bakmıyoır ama
Asla gülmeyeceksin dermiş gibi
Gitmiyor yanımdan
Aklıma kazımış sanki adını
Bazen tuhaf bir şey oluyor
Ben gülmeye çalışıyorum
Ama mıhlamışım kalbime adını
Ya sen ya yalnızlığım çıkıyor karşıma
Ne olur çıkardım işte seni hayatımdan
Gelmeyin üstüme duvarlar..
Herkes depresyon der buna ama
Ben KADERİM diyorum...