Mert-Kaan
Forum Sahibi
Yıllarca Küstüğüm Babamın Mektubu Her Şeyi Değiştirdi
Yıllarca Küstüğüm Babamın Mektubu Her Şeyi Değiştirdi
Babamla yıllarca konuşmadım. Gençlik döneminde yaşadığımız büyük bir tartışma yüzünden aramız tamamen açılmıştı. İkimiz de gururluyduk ve kimse ilk adımı atmıyordu. Aradan yıllar geçti ama içimdeki kırgınlık hiç tam anlamıyla bitmedi.
Bir gün annem beni arayıp eve gelmemi istedi. Gittiğimde eski bir zarf uzattı. Babam yazmıştı. O an elim titredi çünkü ondan yıllardır hiçbir şey duymamıştım.
Mektupta çocukluğumdan, yaptığı hatalardan ve aslında beni ne kadar sevdiğinden bahsediyordu. Özellikle “Bazen insan sevgisini göstermeyi beceremiyor” cümlesi beni çok etkiledi. O satırları okurken yıllardır içimde biriken öfkenin yavaş yavaş dağıldığını hissettim.
Ertesi gün babamın yanına gittim. İlk başta ikimiz de ne diyeceğimizi bilemedik. Sonra uzun uzun konuştuk. Meğer yıllarca ikimiz de aynı özlemi yaşamışız ama kimse gururunu kıramamış.
Şimdi geriye dönüp baktığımda keşke o kadar zaman kaybetmeseydik diyorum. Çünkü hayat gerçekten çok kısa. İnsan bazen en değerli insanlarla arasına gereksiz duvarlar örüyor. O mektup olmasaydı belki de yıllarca aynı sessizlik devam edecekti.
aile yaşam hikayeleri - baba ile barışma hikayesi - duygusal gerçek hayat olayları - unutulmayan mektuplar - aile bağları üzerine etkileyici hikaye
Babamla yıllarca konuşmadım. Gençlik döneminde yaşadığımız büyük bir tartışma yüzünden aramız tamamen açılmıştı. İkimiz de gururluyduk ve kimse ilk adımı atmıyordu. Aradan yıllar geçti ama içimdeki kırgınlık hiç tam anlamıyla bitmedi.
Bir gün annem beni arayıp eve gelmemi istedi. Gittiğimde eski bir zarf uzattı. Babam yazmıştı. O an elim titredi çünkü ondan yıllardır hiçbir şey duymamıştım.
Mektupta çocukluğumdan, yaptığı hatalardan ve aslında beni ne kadar sevdiğinden bahsediyordu. Özellikle “Bazen insan sevgisini göstermeyi beceremiyor” cümlesi beni çok etkiledi. O satırları okurken yıllardır içimde biriken öfkenin yavaş yavaş dağıldığını hissettim.
Ertesi gün babamın yanına gittim. İlk başta ikimiz de ne diyeceğimizi bilemedik. Sonra uzun uzun konuştuk. Meğer yıllarca ikimiz de aynı özlemi yaşamışız ama kimse gururunu kıramamış.
Şimdi geriye dönüp baktığımda keşke o kadar zaman kaybetmeseydik diyorum. Çünkü hayat gerçekten çok kısa. İnsan bazen en değerli insanlarla arasına gereksiz duvarlar örüyor. O mektup olmasaydı belki de yıllarca aynı sessizlik devam edecekti.