[serapmisali]

Usta, o Pencereden Soğuk Gelmez Mi

Usta, o Pencereden Soğuk Gelmez Mi

inşaat işcileriin yaşadıgı sıkıntılar - istanbulda çadırda yaşayan inşaat işcileri -
zorlu hayat maratonunun yarışmacıları - esenyurtda çadır faciası

http://img1.zaman.com.tr/2012/03/18/insaat.jpg

Usta, o pencereden soğuk gelmez mi?

Esenyurt'ta 11 işçinin ölümüyle sonuçlanan çadır faciası, gözleri buradaki hayatlara çevirdi.
Her inşaatın ya bahçesinde ya bir göz odasında hayata tutunmaya çalışanların mücadelesi merak
edildi. Ne yeyip ne içiyorlardı, beklentileri neydi, kazandıkları bir odaya sıkışmışlığa değer
miydi?
İstanbul Ümraniye'de dört katlı bir inşaatta işçiler harıl harıl çalışıyor. Sekizde başlayan
mesainin bitmesine iki saat var. Çatıda kalasları çivileyen işçiler soğuk ve yağmurla da mücadele
etmek zorunda. Alt katlarda sıva yapılıyor. Tuğla yüklü bir kamyon yanaşıyor inşaatın önüne,
malzemeler içeri taşınıyor. Erzurum'dan gelen üç işçi de diğer çalışanlarla birlikte akşamı bekliyor.
Beşe doğru yorgunluk çöküyor üzerlerine. Daha çok bedenleri yorulsa da zihinler de yorgun; memleket
hayali, aile özlemi, tanıdık bir sese duyulan hasret, düşüncelerini yoruyor. Saat beşte paydos.
Karla karışık yağmurun altında iki sokak ötede başka bir inşaata gidiyor çalışanlardan üçü.
Yalnızca tuğlaları örülü binanın bir odasında kalıyor hepsi.
Altı yıldır inşaatlarda çalışan 29 Yunus Kökbalık (29), aceleyle elini yüzünü yıkıyor. Çünkü
dünden kalan bulaşıkların yıkanması gerek, akşam yemeğinin hazırlanması için. "Mesai daha yeni
başladı. Akşama kadar kürek sallıyorum, evdeki işler de bizi bekliyor. Uzanıp dinleneyim desem
bir daha kalkamam, hemen işe koyulmak lazım." diyor. Diğerleri de taşıma su ile ellerini ve yüzünü
yıkayıp üzerlerini değişiyor.
Yunus halıyı süpürürken kardeşi Yalçın (26) yemek için malzeme almaya bakkala gidiyor. Yunus
bulaşıkları yıkarken oda arkadaşı Ersin Işık (21) ona yardım ediyor. "Bunca yıllık gurbetlik
her şeyi öğretiyor insana." diyor Ersin. "Mecbursun öğrenmeye, yoksa tutunamazsın buralarda." diye
devam ediyor.

"Rüyamda bile inşaattayım"
1997 yılından beri İstanbul'da inşaatlarda çalışan Yunus'a en zor gelen evlat hasreti. Biri ilkokul
ikiye giden üç erkek çocuk sahibi Yunus, devam ediyor: "Erzurum'un Karaçoban ilçesinin Binpınar
köyünde oturuyoruz. On yıldır evliyim. Ailemin rızkı için İstanbul'a geldim. Köye iki ayda bir
gidebiliyorum. Gurbetlik çok zor. Bazen bir ay bir yıl gibi geliyor. Başka bir imkânım olsaydı bu işi
bırakırdım. Kazandığım paranın yarısını memlekette alsam, gelmem İstanbul'a. Çoluk çocuğum yanımda
olsun başka bir şey istemem."
Yalçın, aldığı tavukları pişirmeye hazırlanırken Ersin odanın köşesinde yığılı yataklara dayanıp
yorgunluk atıyor. Henüz yaşı 21 olmasına rağmen hayatın ağır yükünü sırtlanmış. Patatesleri tencereye
doğrayan Yalçın, Ersin'e takılıyor: "Yine dün gece uyutmadın bizi. Sayıklayıp durdun." Ersin, Yalçın'ın
kaldığı yerden devam ediyor: "Çalışırken yorgunluğumu hissetmiyorum. Ne zaman gece yatıyorum, bütün
vücudum ağrıyor. Rüyamda bile inşaatta çalışıyorum."
Uykusu dağılan Ersin, odada yerde duran televizyonun düğmesini çeviriyor. Televizyondaki ses, akşam
haberlerini veriyor. Yalnız tüpü bittiği için görüntü yok. Onlar için artık kocaman bir radyo olan
televizyonda Esenyurt'taki çadır faciası anlatılıyor. "Duyunca çok üzüldük. Esenyurt'a gittik
görmeye." diyor Yunus.
Yemekten önce yorgunluk çayı demleniyor. Çaylar yudumlanırken sohbet başlıyor. 'Okumadığıma pişmanım.'
diyor Ersin. "Ortaokulu terk ettim. Meslek olmayınca inşaat işçiliğine başladım. Son zamanlarda çok
iş yok ama yetiyor yine de. Ayda 1.000 liraya yakın kazanıyorum. Bunun 400 lirasını aileme
gönderiyorum. Hem çalışıp hem okumayı çok isterdim. Kurtulurdum bu işten belki. İstesem olmaz artık.
Çünkü iş şartları okumaya elverişli değil. Bir gün çalışmazsak işten atılırız. Hem yevmiye ile
çalışıyoruz. İşe gelirsen para var, gelmezsen o gün ziyandasın." Yunus, araya giriyor: "Bunlar
hep garibanlığımız yüzünden. Çalışmaya mecburuz. İşin zorluğu bir yana, gurbetlik ayrı bir dert.
Çocuk çocuğun yanında olamamak üzüyor beni. Biri hasta oldu geçenlerde. Aklım orada kaldı.
Akrabalar ilgileniyor ama babanın yerini tutar mı? Evde çay bitse kim alıp gelecek şehirden?
Yanıma getirme imkânım da yok. 1.000 lira ile nasıl geçineyim! Her şey masraf. Eşimin kolu kırıldı
2 ay önce. 5 bin lira masraf çıktı. Hastanede bırakıp geldim. Burada bir ay çalışmazsan onlar aç
kalır."
Halının üzerine gazete kâğıtları seriliyor. Yemek hazır. Yalnızca patatesli tavuk ve bolca ekmek var
menüde. Dumanı tüten yemeğe kaşıklar giderken sohbet başka bir mecrada ilerliyor. Bunca yıldır
İstanbul'da olmalarına rağmen burada yaşamıyor gibiler. Hiç gezmemişler, daha doğrusu gezmeye
ayıracak paraları olmamış. "Başıboş gezenlere sorun İstanbul'u onlar anlatır." diyor Ersin ve
devam ediyor: "4. Levent'i çok merak ediyorum. Ama hiç gitmedim. Gezmeye ayıracak kadar paramız yok.
İstanbul çalışma yeri bizim için, turistik yer değil."
Konuşmayı fazla sevmeyen Yalçın, yavaş yavaş açılıyor. 2 ay önce nişanlanan Yalçın'ın hayali evlenince
İstanbul'a yerleşmek. Şimdi verdiği 7 bin lira başlık parasını biriktirmek zorunda. "On beş gündür
kontörüm yok. Nişanlımı arayamıyorum. O beni babasının cebinden arıyor."

Sarılıp doya sıya koklayamadıkları çocuklarının hasreti, iki çift kelam edemedikleri eşlerinin özlemi,
memleketin havası, suyu, toprağının kokusu yüreklerinde sızı olarak kalmaya devam etse de hayatta
kalma mücadelesi veren bu insanlar İstanbul'a yenilmemeye kararlı.

 

[xxcsxx]

Malesef ülkemizdeki insanlar genel olarak çok zor şartlarda çalışıyorlar,kentleşmenin getirdigi bozuk sistem insanları köylerden kentlere yöneltiyor buda tabiki sanayisi büyük şehirlerde olan kentlere göçü dahada fazlalaştırıyor,ülkemizdeki en büyük sorun ekonomi ama hala bizim basiretsiz siyasetçilerimiz tmbb'de resmen bir film oynuyorlar,olan garibana fakire fukaraya oluyor,kimisi para kazanmak ugruna tek göz odada 10 arkadaş kalıyor,kimisi yanan çadırda bir hiç ugruna yanarak ölüyor....


bumudur insanlık diye soruyor insan ama malesef güzel ülkemde böyle yürüyor o içini gezip hayran kaldıgımız avmlerin inşaatında...o inşatı yapan işçilerin ne şartlarda çalıştıgını göstersen insanlara acaba o avm'lere girdiklerinde ne düşüncekler....işte kapitalizm bizleri ve dünyamızı bu hale getirdi....

ve dünya her geçen gün boktanlaşıyor..ama her ne kadar boktan olsada hayat güzel ve devam ediyor.insanlar boş yere bedavadan ölüyor,diger taraftan şirketler kar marjlarını ne kadar arttırdıgını grurula söylüyor bu lanet sistemin içinde yaşıyoruz işte..


bizzat gördügüm olay,afyonda ünv.okurken başıma geld,akşam eve giderken gecekonduda kalan bir kadın evindeki sobayı yakabilmek için ordan burdan çalı çırpı toplamış evine götürüyor,akşamları günümüz istanbulunda bile semt pazarlarına akşamları bir ugramanızı tavsiye ederim,çürük sebzeleri meyveleri evlerine götürüp onlarla yemek yapmaya çalışan gururu yüksek kimseden birşey istemeyen mükkemmel insanlar görüceksiniz...siz onlara teklif etseniz bile kabul etmyecek insanlar bunlar....


İşte böyle berbat bir ülkede yaşıyoruz..ama herkeşeye ragmen boktan ve güzel cennet ve cehennem işte burda...Nietzsche işte üst insan demekle bundan bahsediyor...o ne büyük insandır,üstaddır....




neyse ben gaza geldim baya bir yazdım,forumda felsefe bölümü açılsa bu konuları baya bir irdeleriz...umarım attıgım taş kuyunun dibine düşer.

tşk ederim bu arada güzel bir konuya deginmişsiniz sevgili ;serapmisali