[Ezra]

Son Yolculuk...

Hani hep derdin ya anne insanlara çok güvenme canın yanar diye
Ben güvendim neden mi..kimsesizdim sensizdim YALNIZDIM
Dik dur hayatta derdin yıkılma sakın çaresizliğinde
Bedenimle değilde yüreğim tarumar oldu yıkıldım ANNE..


Öyle bir hayat yaşadım ki açlığında gördüm yokluğunda
Bazen bir kuru ekmeği ıslatıp verdim çocuğuma
Yinede OFFF demedim öğretmiştin güçlü olmayı
Yıkığım kanıyorum yorgunum çok yorgunum ANNE..

Göz yaşlarım ırmak hıçkırıklarım boğazımda düğüm
Boğuluyorum nefesim çıkmıyor bazen ölüyorum
Olsan sarılsan dur desen ben varım kimsesiz değilsin desen
Bu kabuslar bu yorgunluk bu göz yaşları dinerdi beklide ANNE

Analar ölmesin derdim hep ölmesin öksüz kalmasın çocuklar
Hayatın zorlukları değilmiş öldüren insanlar ve yürekmiş ANNE
Öyle yorgunum ki öyle acılar dolu ki kanıyor sessizce içimde
Yavaş yavaş sana geliyorum aç kollarını beni uyut koynunda uyut ANNE…