[DaiSy]

Müsait olunca beni severmisin..?

Müsait olunca beni severmisin..?

İçeri girer girmez neşeyle bağırdı :
-Anne biliyor musun bugün yuvada ne oldu?
- Görmüyor musun ? Telefonla konuşuyorum.
Hiç kimsenin sevdiği şey birbirine benzemiyordu.

Annesi telefonu, babası arabayı seviyordu.
Her şey erteleniyordu telefon ve araba söz konusu olduğunda...

Bir de eve misafir gelecek oldu mu kendisine hiç yer kalmıyordu.
Nerelere gitseydi ?

Annesi kapattı telefonu.
Mutfaktan tencere sesleri geliyordu. Koşarak yanına gitti :
-“Sana yardım edeyim mi ?” dedi en sevimli halini takınarak, Annesi manalı
manalı baktı :
-“Hayırdır ? Bir yaramazlık filan ? Bak bir de seninle ugrasmayayim. Çok
yorgunum zaten.”
Yorgunluk nasıl bir şeydi ?

Bazen elinde oyuncağıyla uykuya daldığında anneannesi oyuncağı yavaşça elinden alır :
-Nasıl yorulmuş yavrucak. Uykunun gül kokulu kolları sarsın seni, diyerek alnına bir
öpücük konduruverirdi.
Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eğer, neden annesi kendisiyle böyle kızgın
kızgın konuşuyordu.
-Anneciğim yorulduğun zaman gül kokulu uykulara dalarsın. Anneannem öyle söylüyor.
-Uykuya dalayım da gül kokuları kusur kalsın. Yorgunluktan ölüyorum.
Bu kelimeden nefret ediyordu. "Yorgunum, Yorgun olduğumdan, Böyle yorgun, yorgunken…"
-Anneciğim sen yorulma, diye...
-Yemekte konuşuruz çocuğum. Bankada işler yetişmedi. Baban gelene kadar bunları
bitirmem lazım.

Hadi sen git oyna biraz.
Hani siz yoruluyorsunuz ya... Eeee.... Bende oynamaktan yoruluyorum. Ne yapayım bilmem???...
Yapılmaması gerekenleri biliyordu da büyükler, yapılması gerekenleri hiç bilmiyorlardı.

Işıklar söndü birden.
Annesi öfkeyle söylenmeye basladı.
-“Mum da yok !!! “diye diye karıştırdı dolapları elyordamıyla.
Çocuk sırtüstü yatıp, anneannesinin oyununu düşündü. Gaz lambasının ışığında deli tavşan
masalını anlatışını.

Deli tavşanın duvardaki yansımasını getirdi gözlerinin önüne.

Anneannesi gibi iki ellerini birleştirip işaret parmaklarını yukarı kaldırarak tavşan
kafası yaptı.
''Bak deli tavşan'' diyerek parmaklarını oynattı.

Yoldan geçen arabaların farları duvardaki tavşana yol açtı. Tavşan alabildiğine hür
dolaştı sağda solda.

Otlarla, kuşlarla konuştu. Sonra yorgun düştü. Duvardaki görüntü minik avuçların açılmasıyla
kayboldu.

Kolu yavaşça kanepeden aşağı sarktı. Neden sonra ışıklar geldi ?

Kadın çocuğun hiç konuşmadığını akıl etti. Birden kanepeye koştu.
Küçücük dizlerini karnına doğru çekerek uykuya dalmıştı.
Masanın üstündeki dosyalara baktı iğrenerek. Dindirilmez bir pişmanlık doldurdu içini …
Uyandırmaktan korka korka küçücük alnına bir öpüçük kondurdu.
Çocuk sanki bir ipucu bekliyormuşcasına aralanan gözleriyle mırıldandı annesine ;
- “İşin bitince beni sever misin anne ?” dedi.
Kadın, sevilmek için randevu alan çocuğuna bakarak sabaha kadar ağladı .