serapmisali
Super Üye
Morfinli Hayaller
Morfinli Hayaller
Kusura bakma dedi doktor. Ben sana yalnızlığı oynayamam. Çok severdim oysa çocukken evcilik oynamayı, en çokta yalnız bir baba olmayı.Aç olmak isterdim,çocuklarına ekmek götüremeyen bir babayı oynamayı isterdim.Benim öyle mükemmel hayallerim yoktu.Ben bir ekmeğe çok şey değişirdim.Peki dedim doktor. ''Tanrı beni seviyormu bence nefret ediyor dedi doktor. Oysa evcil hayallerim tanrıya ulaşmamıştı daha.
Ah dedim doktor ah! şimdi gençken morfini basılmış bir kolun isyanı kadarım. Çoktan şişmesi lazım kolumun. Aşırı dozda acı yüklemiştim damarlarıma. Gidiyorum doktor...
Tanrı olmak isterdim. Ya da onun kadar yalnız. Bir kız var mahallede doktor, karşışına geçip ben tanrıyım demek isterdim. Belki o zaman ona herşeyi vaad edebilirdim. Çok şey istedi benden doktor.Oysa ben katıksız bir ışık süzmesi gibi, karşılıksız ölüm cezası gibi, ya da eve ekmek götüremeyen babanın acısı gibi sevdim doktor.Tanrı olmak isterdim,küçük bir çocuğun elindeki uçurtma gibi.
Yırtık bir ruh hali bu doktor.Kolum morfinin etkisinde vücudum acil odasında tanrıya defnedilmek üzere...
Esmer bir hayata yakalandım, acı çekmesi muhtemel yakışıklı bir sokak lambası gibi, hüzünlü bir nazi subayı gibi,bir palyaço gibi hep gülen lacivert göşyaşları gibi,vaadedilmiş topraklara ulaşamayan musevi gibi...tanrı bize ihanet mi etti doktor.yoksa benmi tanrıya ulaşamadım..
Acil giriş.. altın vuruşun son deminde siyah bir tebessüm. Duyabiliyorum doktor. Hiçliğin senfonisini,duyabiliyorum hiçlikle sensizlik arası.Protokolde tanrı oturuyor. Ve gülümsüyor doktor.Belki intiharımın ödülüdür bu! Sadece kırmızı topuklu ayakkabıları olan çıplak bir kız sahnede.Kayıp ruhların titreyiş senfonisi.
Gidiyorum doktor.Ölüm ensemde. Nefesim yokolma suretinde.Hafifliyorum, senfoni başlıyor. Hoşçakal doktor,Çıplak kızın üzerine yağmur yağıyor, göz kırpıyor tanrı gel diyor izle!
Oğuz İğneci
Morfinli Hayaller Hikayesi - Gerçek Hayattan Alıntıdır - Hikayeler - Oğuz İğneci
Kusura bakma dedi doktor. Ben sana yalnızlığı oynayamam. Çok severdim oysa çocukken evcilik oynamayı, en çokta yalnız bir baba olmayı.Aç olmak isterdim,çocuklarına ekmek götüremeyen bir babayı oynamayı isterdim.Benim öyle mükemmel hayallerim yoktu.Ben bir ekmeğe çok şey değişirdim.Peki dedim doktor. ''Tanrı beni seviyormu bence nefret ediyor dedi doktor. Oysa evcil hayallerim tanrıya ulaşmamıştı daha.
Ah dedim doktor ah! şimdi gençken morfini basılmış bir kolun isyanı kadarım. Çoktan şişmesi lazım kolumun. Aşırı dozda acı yüklemiştim damarlarıma. Gidiyorum doktor...
Tanrı olmak isterdim. Ya da onun kadar yalnız. Bir kız var mahallede doktor, karşışına geçip ben tanrıyım demek isterdim. Belki o zaman ona herşeyi vaad edebilirdim. Çok şey istedi benden doktor.Oysa ben katıksız bir ışık süzmesi gibi, karşılıksız ölüm cezası gibi, ya da eve ekmek götüremeyen babanın acısı gibi sevdim doktor.Tanrı olmak isterdim,küçük bir çocuğun elindeki uçurtma gibi.
Yırtık bir ruh hali bu doktor.Kolum morfinin etkisinde vücudum acil odasında tanrıya defnedilmek üzere...
Esmer bir hayata yakalandım, acı çekmesi muhtemel yakışıklı bir sokak lambası gibi, hüzünlü bir nazi subayı gibi,bir palyaço gibi hep gülen lacivert göşyaşları gibi,vaadedilmiş topraklara ulaşamayan musevi gibi...tanrı bize ihanet mi etti doktor.yoksa benmi tanrıya ulaşamadım..
Acil giriş.. altın vuruşun son deminde siyah bir tebessüm. Duyabiliyorum doktor. Hiçliğin senfonisini,duyabiliyorum hiçlikle sensizlik arası.Protokolde tanrı oturuyor. Ve gülümsüyor doktor.Belki intiharımın ödülüdür bu! Sadece kırmızı topuklu ayakkabıları olan çıplak bir kız sahnede.Kayıp ruhların titreyiş senfonisi.
Gidiyorum doktor.Ölüm ensemde. Nefesim yokolma suretinde.Hafifliyorum, senfoni başlıyor. Hoşçakal doktor,Çıplak kızın üzerine yağmur yağıyor, göz kırpıyor tanrı gel diyor izle!
Oğuz İğneci