KlaS
Admin
Hüzün Dalgaları 7
Hüzün Dalgaları 7
Hüzün Dalgaları 7
Hüzün Dalgaları 7 Hikayesi - Hüzün Hikayeleri - Nermin Kaçar Yazıları
“ Onunla konuşuyordum. Beni dinlese de, dinlemese de konuşuyordum. Bazen de konuşurken ağlıyordum. Benim o halim, ona dokunuyordu sanırım, biraz düzeliyordu. Bir süre, ilk günlerimizdeki gibi devam ediyordu. İşlerinin iyi gitmediğini söylüyordu. İnanmıyordum tabii. Yaşantımızda, harcamalarımızda bir değişiklik olmuyordu çünkü. Kendimi tamamen, çevirilerime vermiştim. Bu şekilde, bu konuda daha az düşünüyordum. Mensup olduğumuz cemiyet hayatımızdaki toplantılara, mecbur kaldığımız zamanlarda katılıyorduk. Çünkü, eve çok geç geliyordu. İçkiyi sevmezken, neredeyse her gece alkol almaya başlamıştı. Şimdi düşündüğümde, kendimde de kabahat buluyorum. Bir şekilde, onu dışarıya itmiş olmalıydım. Beni, ömrünün sonuna kadar aynı şekilde, büyük bir aşkla seveceğini düşünmüştüm sanırım. Ya da, gereğinden fazla üzerine düşmüştüm. Kendimi ona adamıştım. Belki de arasını bulmalıydım. Bunları konuşmamıştık hiç. Birbirimizden beklentilerimizi, duygu yoğunluğumuzun ne durumda olduğunu sorgulamamıştık bile. Bırak bunları, karşılıklı kavga bile etmemiştik. Kavgayı yakıştıramıyorduk sanki. Benim, gerçeği öğrendiğimde de çok geçti artık. Allak, bullak olmuştum. Kocası tarafından aldatılan kadınları o zaman anlayabilmiştim. Genç kızlığımda, annemin arkadaşlarıyla toplantılarında, konuşulanlara kulak kabarttığımda, anlayamazdım bu tür şeyleri. Canım çok yanmış, sanki keskin bir bıçak, kalbime saplanmış ve canım çıkacakmış gibi hissetmiştim.
Bu durumu tesadüfen öğrenmiştim. Kuşkulanıyor fakat bu durumu kabullenemiyordum. Nikahın bizi bir ömür boyu bağlayacağını düşünmüştüm. Öyle olmamıştı. Bir anlık boşlukta, hemen başkasının kollarına atmıştı. O mu suçluydu ? Yoksa ben miydim ? Hala karar veremedim. Bunu yıllardır düşünüyorum. Bu gerçeği değiştirmeyecekti. Üstelik, beni aldattığı kişi de yabancımız da değildi. Ortak, yakın bir arkadaşımızdı. Beni üzen, şaşırtan da o olmuştu aslında. Bir tarafta, deliler gibi sevdiğim adam, diğer tarafta da, çok yakın arkadaşım. Bunu bana nasıl yapabilmişlerdi. Oysa, ikisine de o kadar güvenmişken. Bir fahişe ile birlikte olmuş olsa, anlayabilirdim belki onu. Ya da, hiç tanımadığım bir kadın ile… Belki affedebilirdim. Bana ters gelse de, göz yumar, sineye çekerdim. Unutmak için çabalardım. Bunu unutmam mümkün değildi. Üstelik onları, bizim için özel bir yer olan, adadaki evimizde yakalamıştım. Uygunsuz bir şekilde, sevişirlerken yakalamıştım. Dünya, o anda başıma yıkılmış, her şey etrafımda dönmeye başlamıştı. Üstelik, bize ait yatakta… Sonrası zaten, bulanık ve bana ait olmayan şeylerdi. Bir anlık şaşkınlığın ardından ;
“ Siz.. Siz… Nasıl yapabildiniz bu hainliği bana… “ Diye haykırıyordum. İkisi de yataktan fırlamış ve üzerlerine bir şeyler almaya çalışıyorlardı. Ben çıldırmıştım sanki. Kocam, beni o pis elleriyle tutmaya, sakinleştirmeye çalışıyordu. O tutmaya çalıştıkça, ben onu itiyordum. Bir anda, ondan uzaklaştım. Alt katta bulunan mutfağa koştum deli gibi. Çekmeceyi açtım. İçinden, el çabukluğuyla en keskin bıçağı kaptım. Tekrar yukarıya çıkmak için merdivenleri çıkmaya başladım. Tam o sırada, merdivenlerde karşılaştık. Elimdeki bıçağı görünce, bir an yüzü tuhaf oldu. Yüzüme baktı ve sessiz bir şekilde;
“ Ne o öldürecek misin yoksa beni ? Sen, bana kıyamazsın. Bırak, bir insanı öldürmeyi, tavuğu bile öldüremezsin sen. Bırak o bıçağı. İkimiz de suçluyuz. Seni, sadece şimdi aldatmadım ki… Hep aldattım. Fakat sen hiç fark etmedin. Fark etmeni bekledim. Etmedin… Şimdi, neyin hesabını soruyorsun bana. Ben, erkeğim üstelik. Her istediğimi yapabilirim. Beğenmiyorsan, bırakır gidersin. Veya, bu şekilde devam edersin. Fakat, sen beni öldürecek kadar cesaretli değilsin. “
Onun, bu sözleri kafama, balyoz gibi inmişti. Benden, iri yarı ve güçlü olmasına rağmen, bıçağı saplamış, saplarken çıkan o midemi kaldıran, “ cırk “ sesini duymuştum. Başımda bir uğultuyla, bıçağı sokup sokup çıkarıyordum. İnleme sesleri kesilmişti. Ayağımla, hareketsiz yatan bedenini ittirdim. Daha işim bitmemişti. Arkadaşım dediğim hain Sevda’ yı bulmalı ve onun işini de bitirmeliydim. Dış kapı açıktı. Ruh gibi yukarıya çıktım. Bıçağımdan damlayan kanlar, yerlere akıyordu. Bütün her yere baktım. Yoktu… Kaçmıştı.
Nermin Kaçar
Hüzün Dalgaları 7
Hüzün Dalgaları 7 Hikayesi - Hüzün Hikayeleri - Nermin Kaçar Yazıları
“ Onunla konuşuyordum. Beni dinlese de, dinlemese de konuşuyordum. Bazen de konuşurken ağlıyordum. Benim o halim, ona dokunuyordu sanırım, biraz düzeliyordu. Bir süre, ilk günlerimizdeki gibi devam ediyordu. İşlerinin iyi gitmediğini söylüyordu. İnanmıyordum tabii. Yaşantımızda, harcamalarımızda bir değişiklik olmuyordu çünkü. Kendimi tamamen, çevirilerime vermiştim. Bu şekilde, bu konuda daha az düşünüyordum. Mensup olduğumuz cemiyet hayatımızdaki toplantılara, mecbur kaldığımız zamanlarda katılıyorduk. Çünkü, eve çok geç geliyordu. İçkiyi sevmezken, neredeyse her gece alkol almaya başlamıştı. Şimdi düşündüğümde, kendimde de kabahat buluyorum. Bir şekilde, onu dışarıya itmiş olmalıydım. Beni, ömrünün sonuna kadar aynı şekilde, büyük bir aşkla seveceğini düşünmüştüm sanırım. Ya da, gereğinden fazla üzerine düşmüştüm. Kendimi ona adamıştım. Belki de arasını bulmalıydım. Bunları konuşmamıştık hiç. Birbirimizden beklentilerimizi, duygu yoğunluğumuzun ne durumda olduğunu sorgulamamıştık bile. Bırak bunları, karşılıklı kavga bile etmemiştik. Kavgayı yakıştıramıyorduk sanki. Benim, gerçeği öğrendiğimde de çok geçti artık. Allak, bullak olmuştum. Kocası tarafından aldatılan kadınları o zaman anlayabilmiştim. Genç kızlığımda, annemin arkadaşlarıyla toplantılarında, konuşulanlara kulak kabarttığımda, anlayamazdım bu tür şeyleri. Canım çok yanmış, sanki keskin bir bıçak, kalbime saplanmış ve canım çıkacakmış gibi hissetmiştim.
Bu durumu tesadüfen öğrenmiştim. Kuşkulanıyor fakat bu durumu kabullenemiyordum. Nikahın bizi bir ömür boyu bağlayacağını düşünmüştüm. Öyle olmamıştı. Bir anlık boşlukta, hemen başkasının kollarına atmıştı. O mu suçluydu ? Yoksa ben miydim ? Hala karar veremedim. Bunu yıllardır düşünüyorum. Bu gerçeği değiştirmeyecekti. Üstelik, beni aldattığı kişi de yabancımız da değildi. Ortak, yakın bir arkadaşımızdı. Beni üzen, şaşırtan da o olmuştu aslında. Bir tarafta, deliler gibi sevdiğim adam, diğer tarafta da, çok yakın arkadaşım. Bunu bana nasıl yapabilmişlerdi. Oysa, ikisine de o kadar güvenmişken. Bir fahişe ile birlikte olmuş olsa, anlayabilirdim belki onu. Ya da, hiç tanımadığım bir kadın ile… Belki affedebilirdim. Bana ters gelse de, göz yumar, sineye çekerdim. Unutmak için çabalardım. Bunu unutmam mümkün değildi. Üstelik onları, bizim için özel bir yer olan, adadaki evimizde yakalamıştım. Uygunsuz bir şekilde, sevişirlerken yakalamıştım. Dünya, o anda başıma yıkılmış, her şey etrafımda dönmeye başlamıştı. Üstelik, bize ait yatakta… Sonrası zaten, bulanık ve bana ait olmayan şeylerdi. Bir anlık şaşkınlığın ardından ;
“ Siz.. Siz… Nasıl yapabildiniz bu hainliği bana… “ Diye haykırıyordum. İkisi de yataktan fırlamış ve üzerlerine bir şeyler almaya çalışıyorlardı. Ben çıldırmıştım sanki. Kocam, beni o pis elleriyle tutmaya, sakinleştirmeye çalışıyordu. O tutmaya çalıştıkça, ben onu itiyordum. Bir anda, ondan uzaklaştım. Alt katta bulunan mutfağa koştum deli gibi. Çekmeceyi açtım. İçinden, el çabukluğuyla en keskin bıçağı kaptım. Tekrar yukarıya çıkmak için merdivenleri çıkmaya başladım. Tam o sırada, merdivenlerde karşılaştık. Elimdeki bıçağı görünce, bir an yüzü tuhaf oldu. Yüzüme baktı ve sessiz bir şekilde;
“ Ne o öldürecek misin yoksa beni ? Sen, bana kıyamazsın. Bırak, bir insanı öldürmeyi, tavuğu bile öldüremezsin sen. Bırak o bıçağı. İkimiz de suçluyuz. Seni, sadece şimdi aldatmadım ki… Hep aldattım. Fakat sen hiç fark etmedin. Fark etmeni bekledim. Etmedin… Şimdi, neyin hesabını soruyorsun bana. Ben, erkeğim üstelik. Her istediğimi yapabilirim. Beğenmiyorsan, bırakır gidersin. Veya, bu şekilde devam edersin. Fakat, sen beni öldürecek kadar cesaretli değilsin. “
Onun, bu sözleri kafama, balyoz gibi inmişti. Benden, iri yarı ve güçlü olmasına rağmen, bıçağı saplamış, saplarken çıkan o midemi kaldıran, “ cırk “ sesini duymuştum. Başımda bir uğultuyla, bıçağı sokup sokup çıkarıyordum. İnleme sesleri kesilmişti. Ayağımla, hareketsiz yatan bedenini ittirdim. Daha işim bitmemişti. Arkadaşım dediğim hain Sevda’ yı bulmalı ve onun işini de bitirmeliydim. Dış kapı açıktı. Ruh gibi yukarıya çıktım. Bıçağımdan damlayan kanlar, yerlere akıyordu. Bütün her yere baktım. Yoktu… Kaçmıştı.
Nermin Kaçar