EbruLi
Tecrübeli Üye
Çocuklarda Okuma ve Aileye Düşen Görevler
Çocuklarda Okuma ve Aileye Düşen Görevler
Çocuklarda Okuma ve Aileye Düşen Görevler
Okumayı öğrenmenin temelinde ana-babası tarafından “dinlenmiş olma” ve “anlaşılmış olma” yatar. Anne ve baba, çocuğa okulda nasıl daha iyi öğrenebileceğini ya da mutlu olabileceğini öğretmeden önce, çocuğu olduğu gibi, kendisi olarak görmeyi öğrenmelidir. Buna bağlı olarak anne ve baba çocuğu iyi tanıyarak beklenti düzeyini gerçekçi kılabilmelidir.
Her çocuğun başarısı, başkalarıyla kıyaslamak yoluyla değil, kendi gelişimi içinde değerlendirilmelidir. Başarı, çocuğun dünü ile bugünü arasındaki değişimdir.
Öğrenmeyi olumlu kılmak için atılması gereken ilk adım azarlamayı, bedensel ceza vermeyi, eleştirmeyi ve başkaları ile kıyaslamayı bırakmaktır. Çünkü kıyaslamak reddetmektir.
Eğitim konusunda baskı yapan ana-baba, farkına varmadan çocuğun özgüvenine zarar verir.
Başarı veya başarısızlığın çocuklar üzerinde çok büyük bir etkisi yoktur, ama ebeveynin ve öğretmeninin başarı veya başarısızlık karşısındaki tepkisi çocuğun öğrenme güdülenmesi üzerinde olumsuz etki yapabilir.
Bu durumda çocuk ya “kaçınma” tepkisi göstererek “öğrenme etkinliğinden” vazgeçme yolunu seçebilir. Yani, çaba olmazsa başarısızlık olmaz, başarısızlık olmazsa rezil olmazsın, mantığını işletir. Ya da “telafi” amacıyla tüm yaşananı akademik başarıya endeksleyerek oyun ve ders dışı yaşam yerine, sadece ders çalışmayı yeğler. Bu da çocuğun özellikle psiko-sosyal gelişimini, kişilik gelişimini olumsuz etkiler.
Oysa önemli olan performans değil, çabadır. Çocuğun bir faaliyette uzlaşması için, bu çabanın, ana- baba tarafından görülerek desteklenmesi gerekir.
Örneğin; karalama evresindeki bir çocuk “ağaç” diye nitelendirdiği karalaması, ebeveyni tarafından “onaylanıp” desteklenirse, yeni ağaçlar çizmek üzere cesaret bulur. Onay görmez ve bu çabası desteklenmezse, yeni girişimlerde bulunma cesareti göstermez. Çünkü bilinmelidir ki, “başarılmış her eylem bireyi yeni başarılara götürür.”
Aile içindeki sağlıklı iletişim ortamı ve huzur; çocuğun gelişimini olduğu kadar arkadaş ilişkilerini ve okul başarısını da etkiler. Tersine, huzursuz aile ortamında çocuk güvensizlik hisseder. Bu da sınıf ortamına dikkatsizlik, tembellik, hırçınlık ve saldırganlık şeklindeki davranışlarıyla yansıyabilir. Sınıfta öğretmeni tarafından da anlaşılamayan çocuk kendisini yetersiz ve değersiz olarak görür. Bu durum, düşük benlik değerine sebep olur ve bu kısır- döngü ne yazık ki böylece sürüp gider.
Çocuklarda Okuma ve Aileye Düşen Görevler
cocuklarda okuma ve başarı - okul başarısında ailenin rolü - aile yapısının okul başarısındaki etkisi
Okumayı öğrenmenin temelinde ana-babası tarafından “dinlenmiş olma” ve “anlaşılmış olma” yatar. Anne ve baba, çocuğa okulda nasıl daha iyi öğrenebileceğini ya da mutlu olabileceğini öğretmeden önce, çocuğu olduğu gibi, kendisi olarak görmeyi öğrenmelidir. Buna bağlı olarak anne ve baba çocuğu iyi tanıyarak beklenti düzeyini gerçekçi kılabilmelidir.
Her çocuğun başarısı, başkalarıyla kıyaslamak yoluyla değil, kendi gelişimi içinde değerlendirilmelidir. Başarı, çocuğun dünü ile bugünü arasındaki değişimdir.
Öğrenmeyi olumlu kılmak için atılması gereken ilk adım azarlamayı, bedensel ceza vermeyi, eleştirmeyi ve başkaları ile kıyaslamayı bırakmaktır. Çünkü kıyaslamak reddetmektir.
Eğitim konusunda baskı yapan ana-baba, farkına varmadan çocuğun özgüvenine zarar verir.
Başarı veya başarısızlığın çocuklar üzerinde çok büyük bir etkisi yoktur, ama ebeveynin ve öğretmeninin başarı veya başarısızlık karşısındaki tepkisi çocuğun öğrenme güdülenmesi üzerinde olumsuz etki yapabilir.
Bu durumda çocuk ya “kaçınma” tepkisi göstererek “öğrenme etkinliğinden” vazgeçme yolunu seçebilir. Yani, çaba olmazsa başarısızlık olmaz, başarısızlık olmazsa rezil olmazsın, mantığını işletir. Ya da “telafi” amacıyla tüm yaşananı akademik başarıya endeksleyerek oyun ve ders dışı yaşam yerine, sadece ders çalışmayı yeğler. Bu da çocuğun özellikle psiko-sosyal gelişimini, kişilik gelişimini olumsuz etkiler.
Oysa önemli olan performans değil, çabadır. Çocuğun bir faaliyette uzlaşması için, bu çabanın, ana- baba tarafından görülerek desteklenmesi gerekir.
Örneğin; karalama evresindeki bir çocuk “ağaç” diye nitelendirdiği karalaması, ebeveyni tarafından “onaylanıp” desteklenirse, yeni ağaçlar çizmek üzere cesaret bulur. Onay görmez ve bu çabası desteklenmezse, yeni girişimlerde bulunma cesareti göstermez. Çünkü bilinmelidir ki, “başarılmış her eylem bireyi yeni başarılara götürür.”
Aile içindeki sağlıklı iletişim ortamı ve huzur; çocuğun gelişimini olduğu kadar arkadaş ilişkilerini ve okul başarısını da etkiler. Tersine, huzursuz aile ortamında çocuk güvensizlik hisseder. Bu da sınıf ortamına dikkatsizlik, tembellik, hırçınlık ve saldırganlık şeklindeki davranışlarıyla yansıyabilir. Sınıfta öğretmeni tarafından da anlaşılamayan çocuk kendisini yetersiz ve değersiz olarak görür. Bu durum, düşük benlik değerine sebep olur ve bu kısır- döngü ne yazık ki böylece sürüp gider.