Flex
Kıdemli Üye
Böyle Sevdim Seni…
Böyle Sevdim Seni…
Böyle Sevdim Seni…
Ben seni kocaman bir yürekle sevdim.. Gözlerim değil,yüreğimdi seni gören. Sen damarlarımdaki kana karışıp geldin,oturdun yüreğime. Bir başka yerde olamazdın zaten. Sen,benim en değerli yerimde,yüreğimde olmalıydın,orada kalmalıydın.
Bu yürek,ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı,ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.
Şimdi sonbahar,kışa giriyoruz ya… Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı,senin renklerinin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelyaydın pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir ateş gibi. Ve maviydin…En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize tutkundum,denizi sensiz,senide denizsiz düşünemedim.
Seni severken dünyayı da sevdim ben,insanları da…Kendime bile dar gelirken,içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın,en tahammülsüz olduğum anlarda bile,seni düşünmek yetti bana. İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı,güldüm. Beni güldüren senin sevgindi ve ben kaygısız,içten gülüşün ne demek olduğunu,nasıl güzel bir şey olduğunu anladım seninle.
Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk yoktu.Koca bir kente,koca bir ülkeye kafa tutabilirdim.
Sen elimden tuttuğunda patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim. Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim,kül ederdim. Sana ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen girebilirdin.
Sevdim ve hayrandım da…Her halin çekti beni. Duruşunu,uyumanı, gülmeni,kızmanı,şaşkınlığını,saflığını,kurnazlığın ı,çocukluğunu,olgunluğunu sevdim.
Sesini de sevdim suskunluğunu da. Küçük oyunlarını,kaprislerini,sitemlerini,korkularını sevdim. Seni ve o doyumsuz sevdanı, “uçarı” sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman. Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.
Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim. Seninle çoğaldım,büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim;çünkü,sen ölmezliğin ta kendisiydin. SEVDİM İŞTE ÖTESİ YOK…
Böyle Sevdim Seni…
Ben seni kocaman bir yürekle sevdim.. Gözlerim değil,yüreğimdi seni gören. Sen damarlarımdaki kana karışıp geldin,oturdun yüreğime. Bir başka yerde olamazdın zaten. Sen,benim en değerli yerimde,yüreğimde olmalıydın,orada kalmalıydın.
Bu yürek,ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı,ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.
Şimdi sonbahar,kışa giriyoruz ya… Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı,senin renklerinin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelyaydın pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir ateş gibi. Ve maviydin…En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize tutkundum,denizi sensiz,senide denizsiz düşünemedim.
Seni severken dünyayı da sevdim ben,insanları da…Kendime bile dar gelirken,içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın,en tahammülsüz olduğum anlarda bile,seni düşünmek yetti bana. İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı,güldüm. Beni güldüren senin sevgindi ve ben kaygısız,içten gülüşün ne demek olduğunu,nasıl güzel bir şey olduğunu anladım seninle.
Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk yoktu.Koca bir kente,koca bir ülkeye kafa tutabilirdim.
Sen elimden tuttuğunda patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim. Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim,kül ederdim. Sana ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen girebilirdin.
Sevdim ve hayrandım da…Her halin çekti beni. Duruşunu,uyumanı, gülmeni,kızmanı,şaşkınlığını,saflığını,kurnazlığın ı,çocukluğunu,olgunluğunu sevdim.
Sesini de sevdim suskunluğunu da. Küçük oyunlarını,kaprislerini,sitemlerini,korkularını sevdim. Seni ve o doyumsuz sevdanı, “uçarı” sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman. Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.
Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim. Seninle çoğaldım,büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim;çünkü,sen ölmezliğin ta kendisiydin. SEVDİM İŞTE ÖTESİ YOK…