Bir Yerlerde Tıkanıp Kaldığında Hayat . . .
Bir Yerlerde Tıkanıp Kaldığında Hayat . . .
-Bir yerlerde tıkanıp kaldığında hayat, soluk almak güçleştiğinde,
-Yüreğin susup, mantığın sürüklemeye başladığında ayaklarını,
-Dağlara dönmeli yüzünü insan.
-Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüreğini ferahlatacak;
-Yeni insanlarla 'tanışmalı, yeni keşifler yapacak....
-Hep isteyip de, bir gün yaparım diye ertelediği ne varsa, Gerçekleştirmeyi denemeli!
-Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklaştığını; zamanın bir nehir,
-Kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculuğun devam ettiğini anlamalı.
-Baş döndürücü bir hızla geçiyorsa birbirinin aynı günler,
-Her akşam aynı can sıkıntısıyla eve giriliyorsa,
-Değiştirmeye çalışmalı bir şeyleri;
-Küçük şeylerle başlamalı belki; örneğin, bir kaç durak önce inip
-Servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar, yüreğine takmalı güneş gözlüklerini;
-Gördüğünü hissedebilmeli!
-Sağlığını kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,
-Değerli olabilmeli hayat!
-İlla büyük acılar çekmemeli, küçük mutlulukları fark etmek için!
-Başkasının yerine koyabilmeli kendini;
-Ağlayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!
-Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli!
-Şu adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamalı; Sevgisiz, soysuz kalarak!
-Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,
-Derin bir soluk alıp, hapsetmeli kokusunu içine...
-Güneşin doğuşunu seyretmeli arada bir, seher yeli okşamalı saçlarını...
-Karda, yağmurda; sevincine, coşkusuna; fırtınada boranda; Öfkesine, isyanına ortak olabilmeli doğanın!
-Bir çocuğun ilk adımlarında umudu; bir gencin düşlerinde geleceği;
-Bir yaşlının hatıralarında geçmişi görebilmeli! Çalışmadan başarmayı, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu Olmayı b-eklememeli!
-Ama küçük, ama büyük; her hayal kırıklığı, her acı; Bir fırsat yaşamdan yeni bir şeyler öğrenebilmek için; kaçırmamalı!
-Çünkü; hiç düşmemişsen, el vermezsin kimseye kalkması için, hiç Çaresiz kalmamışsan, dermanı olamazsın Expressin; ağlamayı b-ilmiyorsan, Neşesizdir kahkahaların;
-Merhaba dememişsen, anlamsızdır elvedaların...
-Ne, herkesi düşünmekten kendini, ne; kendini düşünmekten herkesi unutmamalı!
-Bilmeli; çok kısa olduğunu hayatın; hep vermek ya da hep almak için...
-Sadece, anlatacak bir şeyleri olduğunda değil,
-Söyleyecek bir şey bulamadığında da dinleyebilmeli!
-Aklı ve kalbiyle katılabilmeli sohbetlere...
-Hafızası olmalı insanın; hiç değilse, aynı hataları, aynı bahanelerle tekrarlamaması için!
-Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak! Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak!
-Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;
-Ama, kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki, hakkını verebilsin sevdiklerinin;
-Zaman bulabilsin; Bir teşekkür, bir elveda için...
-Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer; Asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;
-Ama, herkesi sevemeyeceğini de her şeyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan!
-Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi...
--Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı...!
-Bir yerlerde tıkanıp kaldığında hayat, soluk almak güçleştiğinde,
-Yüreğin susup, mantığın sürüklemeye başladığında ayaklarını,
-Dağlara dönmeli yüzünü insan.
-Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüreğini ferahlatacak;
-Yeni insanlarla 'tanışmalı, yeni keşifler yapacak....
-Hep isteyip de, bir gün yaparım diye ertelediği ne varsa, Gerçekleştirmeyi denemeli!
-Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklaştığını; zamanın bir nehir,
-Kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculuğun devam ettiğini anlamalı.
-Baş döndürücü bir hızla geçiyorsa birbirinin aynı günler,
-Her akşam aynı can sıkıntısıyla eve giriliyorsa,
-Değiştirmeye çalışmalı bir şeyleri;
-Küçük şeylerle başlamalı belki; örneğin, bir kaç durak önce inip
-Servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar, yüreğine takmalı güneş gözlüklerini;
-Gördüğünü hissedebilmeli!
-Sağlığını kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,
-Değerli olabilmeli hayat!
-İlla büyük acılar çekmemeli, küçük mutlulukları fark etmek için!
-Başkasının yerine koyabilmeli kendini;
-Ağlayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!
-Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli!
-Şu adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamalı; Sevgisiz, soysuz kalarak!
-Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,
-Derin bir soluk alıp, hapsetmeli kokusunu içine...
-Güneşin doğuşunu seyretmeli arada bir, seher yeli okşamalı saçlarını...
-Karda, yağmurda; sevincine, coşkusuna; fırtınada boranda; Öfkesine, isyanına ortak olabilmeli doğanın!
-Bir çocuğun ilk adımlarında umudu; bir gencin düşlerinde geleceği;
-Bir yaşlının hatıralarında geçmişi görebilmeli! Çalışmadan başarmayı, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu Olmayı b-eklememeli!
-Ama küçük, ama büyük; her hayal kırıklığı, her acı; Bir fırsat yaşamdan yeni bir şeyler öğrenebilmek için; kaçırmamalı!
-Çünkü; hiç düşmemişsen, el vermezsin kimseye kalkması için, hiç Çaresiz kalmamışsan, dermanı olamazsın Expressin; ağlamayı b-ilmiyorsan, Neşesizdir kahkahaların;
-Merhaba dememişsen, anlamsızdır elvedaların...
-Ne, herkesi düşünmekten kendini, ne; kendini düşünmekten herkesi unutmamalı!
-Bilmeli; çok kısa olduğunu hayatın; hep vermek ya da hep almak için...
-Sadece, anlatacak bir şeyleri olduğunda değil,
-Söyleyecek bir şey bulamadığında da dinleyebilmeli!
-Aklı ve kalbiyle katılabilmeli sohbetlere...
-Hafızası olmalı insanın; hiç değilse, aynı hataları, aynı bahanelerle tekrarlamaması için!
-Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak! Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak!
-Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;
-Ama, kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki, hakkını verebilsin sevdiklerinin;
-Zaman bulabilsin; Bir teşekkür, bir elveda için...
-Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer; Asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;
-Ama, herkesi sevemeyeceğini de her şeyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan!
-Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi...
--Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı...!