Behiye
Bilgin Üye
Ben Ve Geceler Hep Seveceğiz Seni
Ben Ve Geceler Hep Seveceğiz Seni
Ben Ve Geceler Hep Seveceğiz Seni
DAHA kac geceler böyle sessiz, böyle sensiz yasayacağim? Bilmiyor musun ki ey yar, beni ne cok mahvediyor uzakliğin, ne cok böluyor kalbimi kalbin...
Bir gece daha basliyor... Önumde upuzun yasayacağim bir gecem, bir karanliğim daha var. Saatlere, saniyelere gireceğin; damarimdaki kanima kadar isleyeceğin bir gecem daha basliyor... Bir gecem, bir sevdam daha basliyor ama yazik ki gözyaslari ma giren olmayacaksin yinede.
Beni artik acilarimla bas basa birakti ağlamalarim. Gözyaslarim bile beni terketti.Sen geldiğinden, sen olduğundan beri tum hersey beni terketti. Ben de tukettim onlari zaten. Evet artik geceleri uyuyamiyorum. Karanliklar baslar baslamaz basliyor kalbimin aglamalari.Önceleri onlari dinlemeye, onlara ses vermeye calisiyordum. Farketmiyormusum gibi davraniyordum. Sirf o
karanlik geceyle yuz yuze gelmemek icin.
Biliyordum o yalnizliği yasamam gerekiyordu. Bir insan ariyordum yanimda, geceyi bana unutturacak.
Onun iyi, guzel ve cirkin olmasi da önem tasimiyordu. Yeter ki olsun yanimda. Olsun ki gece uzerime uzerime gelmesin. Yanimda birini görup vazgecsin benden.Veya yanimda birileri olsun da unutayim istiyordum SENİ. Biliyordum ki geceyle yuz yuze kaldiğim zaman Sevda disinda bir sey olmayacaktim. Sonra, sonra bu dönem de kayboldu. Yalnizliği arayan, yalnizliğa özlem duyan oldum.O karanlik gecelerin issizliğina gömulmekten kacamaz oldum. cunku onlar da seni buluyordum. cunku bana gunduzlerin veremediğini veriyordu geceler SENİ...
Gunduzlerde yoktun, aydinlarda yanimda yuruyen değildin. Ama geceleri öyle miydi? Ankara Geceleri yureğimde yuruyordun ve ben adimlarinda yasayandim. Artik uyuyamiyorum. Hem de hic mi hic Ne kadar cabalasam da olmuyor. Bir garip ağirlikla kah seni bekleyerek kah gelmeyeceğinden emin olarak geciriyordum saatleri.
Seni yasiyordum. Gecelerde yuz yuze kaliyorduk seninle.Gece vefali, fedakar bir anne gibi kucağina aliyor beni sabaha kadar göturuyordu. Zaman akiyormuydu, geciyor muydu bilen değilim. Hicbir zaman da bilen olmadim. Bu yaralarla, bu kanima isleyen ask yanginlariyla sabaha nasil kul olmadan varabiliyordum? Bilmiyorum gercekten. Yanmaktan ates olduğum bu gecelerde beni tuketmeyen neydi?Sevgin mi? Beni evirip cevirip kora getiren söndurmeyen neydi?Bağrimdaki yangindan neden yok olmuyordum? Beni sabaha vardiran geceler miydi yoksa?
Geceler Benim gecelerim.... Senin gecelerin... Seni yasadiğim Geceler. Gönlumde bir derin yarasin sen! Bu gecelerde de cok sey istedim bir seyler yapabilmeyi. Elime coğu kez kalem kağit alip seni yazmayi istedim. Olmadi ama.Kalbim seninle öylesine doluydu ki her hareketim sönuk kaliyordu. Ben caresizliği kapilip gidiyordum. Ne yaptiğimi bilmiyordum. Saatlerce, saatlerce oturup seni dusunuyordum. Kalbimde bastirmaya calistiğim duygularima ilk olarak geceleri yasama hakki veriyordum. Herkesten gizlemeye calistiğim o korlari gecelere cikartiyordum sanki. Gecelerden saklamiyordum hicbirseyi. Gecelerle paylasiyordum, ve geceler sariyordu beni. Beni alip sensizliğin okyanusunda boğmuyordu. Beni sensizliğin zirvesinde, en uc noktasinda askin sonsuzluğuna göturuyordu.
Artik bu geceleri sevmeye basliyorum. Bana seni getiren geceler...Benim gecelerim onlar...Benim senlerim benim yalnizliklarim, benim asklarim diyebildiğim gecelerim.Evet artik uyuyamayan, ağlayamayan gözlerime ağlamiyorum. Ankara Gecelerimi de feda ediyorum sana. Gunduzlerde söyleyemediklerimi gecelerde haykiriyorum. Ve ucsuz bucaksiz seviyorum seviyorum SEVİYORUM.
Artik uyuyamiyorum, evet. Uykular haram oldu bana senden sonra. Hem nasil uyuyabilirim ki? Gözlerin var artik gecelerimde, senin gözlerin senin karanlik gözlerin.. Hic görmediğim gözlerin.... Saniyorum ki artik sana yalniz ben değil, geceler de vurgun! Beni böylesine koynuna alisi, karanliğinda bunca aydinlatmasi neden? Evet sen öyle guzel, öyle guzelsin ki, geceler de seni sevdi.Öyle ki sana ihanet edip de seni yasamiyormuscasina uyumaya, gözlerimi yummaya calistiğim zaman hemen giriveriyorlar icime ve seni getiriyorlar bana. Gözlerimi öyle bir aciyorlar ki bir dahasina kapayamiyorum bile...
Ve ağlayabilmeyi diliyorum bazi geceler. Bunu gecelerden sonsuza diliyorum. Ağlasam, doyasiya hickirircasina ağlasam belki seni bir parcacik olsa unutur ve kendi icime gömulur birazcik gözlerimi yumabilirim diye dusunuyorum. Sabahlari uykuda yakalayan olmaktan cikip, sabahlari uykuda bulunan olmak istiyorum. Bunun icin istiyorum ağlayabilmeyi. Sana olan özlemimi, icimde bir dağ kadar ululasmis hasretini belki bir parca dindirebilirim diye dusunuyorum. Belki seni birazcik gömebilirim de yureğime, rahatlarim diye umuyorum olmuyor.
Ağlamaya calisiyorum, ağlamalarim bana isyanlar ediyor. Geceler bana bu isteğimi vermiyor. Ne zaman ağlasam yalnizca ve yalnizca bir iki gözyasi olup kaliyorsun gözlerimlde. Gözlerimde donan birkac damla yas oluyorsun, o yaslari da sariyor geceler. O yaslarla birlikte aliyor yanina geceler beni... Geceler unutmami istemiyor seni, geceler bana ihanet ediyor. Geceler senden yana sevdiğim, geceler seni yasamami istiyor. Sözumu dinlemiyor....
Gunesi özlediğim oluyor arada bir. Yeter diyorum bunca yildizla arkadas olduğum. Seni unutup da yildizlari görduğum anlar olursa tabii. Beni böyle gördukleri zaman anlamiyor insanlar. Nasil böyle saatlerce kalabildiğimi sorup duruyorlar. Böyle tum dunya uyku icindeyken benim nasil karanliğin icinde bakislarimi dayattiğimin sirrini anlamiyorlar. Ve onlar bilmiyorlar ki icim bir kordur...Tum dunya, tum tabiat susmalarda ve uykulardadir belki ama benim yureğimde gizlenmektedir tum dunya... Ben icime tum insanlari,,, tum milyarlari almisim. Farkinda değiller. Herkesi ve herseyleri siğdirmisim icime. Bir sen siğmiyorsun, bir seni siğdiramiyorum kalbime, bilmiyorlar...Ve senin uzakliğin, ve senin gece kadar olan uzakliğin... Bana öyle uzak öyle yabancisin ki sevdiğim, seni senden istemeye korkuyorum. Ankara Geceleri bu yuzden seviyorum. Seni sevmeme engel olmuyor, seni bana getiriyor... ve seni gecenin karanliğinda bulusumdandir seni gunduzleri istemeyisim. Evet sevdiğim bana her seyden ve herkesten uzaksin. Herkesin yasamina giriyor, her seyi paylasiyorsun insanlarla... Ama bana gelmiyorsun. Ama ama sitem bile etmiyorum... Sana söyleyecek söz bulamiyorum. Söyleyecek bir seyler arasam ve bulsam biliyorum geceler alir onu elimden, dilimden de. Sana söyleyeceklerimin hesabini yapsam sabahlar buna izin vermez. Ve ben seni yasiyorum. Olsa olsa sana BU SEVGİYİ YAsA diyebilirim.Gel birlikte yasayalim demeye dilim varmaz. Geceler bunu birakmaz yanina. Kaybettiğim değilsin. Ben seni hic yitirmedim. cunku icimde tasidiğimdin hep. Benden bir parca oldun sen. Ben kendimi yitirmediğim surece sen de kaybolmayacaksin.
Evet, seni anlamakla, seni yasamakla, seni sevmekle gecirdiğim bu gecelerde, sabahladiğim bu gecelerde, benden cok uzaklarda bulunan sana uykularinda bir rahatlik veriyorsa sevdam, ne mutlu bana. Ankara Gecelerim...Sarin yaralarimi geceler demis bir sair.. Beni bu geceler mahvetti desem haksizlik mi ederim onlara. Beni sen mahvettim desem yalan olur bu. Ama beni bu geceler, geceleri de bana musallat eden sensin. Senin sevdanla basladi gecelere sevda yazmam. Sevda masali okumam bundandi. Ben bu gecelerde tum karanliklari dağitabilirim. Bana huzunlerini, bana acilarini ver sevdiğim. Ver ki senin acilarini da ortak edeyim gecelerime. Ver ki gecelerle kavgali olayim. simdi seni getirdikleri icin onlara ses bile cikarmiyorum. Sen yasadiğimsin, yasatanimsin. Sevdamsin sen... Belki ben anlatamiyorum ama geceler bu sevdaya sahittir. cunku artik onlarda bu aska ortak oldular. Belki benden bile cok seviyorlar seni. Ben seni hic mi hic gözlerimle bitirmek istemedim. Ve gecelerin icinde, gecelerle birlikte hep sevdim seni...VE HEP SEVECEĞİM...
Ne kadar birlikte olamayacağimizi bilsem de Ben ve Ankara Gecelerim Hep seveceğiz seni...
Ben Ve Geceler Hep Seveceğiz Seni
DAHA kac geceler böyle sessiz, böyle sensiz yasayacağim? Bilmiyor musun ki ey yar, beni ne cok mahvediyor uzakliğin, ne cok böluyor kalbimi kalbin...
Bir gece daha basliyor... Önumde upuzun yasayacağim bir gecem, bir karanliğim daha var. Saatlere, saniyelere gireceğin; damarimdaki kanima kadar isleyeceğin bir gecem daha basliyor... Bir gecem, bir sevdam daha basliyor ama yazik ki gözyaslari ma giren olmayacaksin yinede.
Beni artik acilarimla bas basa birakti ağlamalarim. Gözyaslarim bile beni terketti.Sen geldiğinden, sen olduğundan beri tum hersey beni terketti. Ben de tukettim onlari zaten. Evet artik geceleri uyuyamiyorum. Karanliklar baslar baslamaz basliyor kalbimin aglamalari.Önceleri onlari dinlemeye, onlara ses vermeye calisiyordum. Farketmiyormusum gibi davraniyordum. Sirf o
karanlik geceyle yuz yuze gelmemek icin.
Biliyordum o yalnizliği yasamam gerekiyordu. Bir insan ariyordum yanimda, geceyi bana unutturacak.
Onun iyi, guzel ve cirkin olmasi da önem tasimiyordu. Yeter ki olsun yanimda. Olsun ki gece uzerime uzerime gelmesin. Yanimda birini görup vazgecsin benden.Veya yanimda birileri olsun da unutayim istiyordum SENİ. Biliyordum ki geceyle yuz yuze kaldiğim zaman Sevda disinda bir sey olmayacaktim. Sonra, sonra bu dönem de kayboldu. Yalnizliği arayan, yalnizliğa özlem duyan oldum.O karanlik gecelerin issizliğina gömulmekten kacamaz oldum. cunku onlar da seni buluyordum. cunku bana gunduzlerin veremediğini veriyordu geceler SENİ...
Gunduzlerde yoktun, aydinlarda yanimda yuruyen değildin. Ama geceleri öyle miydi? Ankara Geceleri yureğimde yuruyordun ve ben adimlarinda yasayandim. Artik uyuyamiyorum. Hem de hic mi hic Ne kadar cabalasam da olmuyor. Bir garip ağirlikla kah seni bekleyerek kah gelmeyeceğinden emin olarak geciriyordum saatleri.
Seni yasiyordum. Gecelerde yuz yuze kaliyorduk seninle.Gece vefali, fedakar bir anne gibi kucağina aliyor beni sabaha kadar göturuyordu. Zaman akiyormuydu, geciyor muydu bilen değilim. Hicbir zaman da bilen olmadim. Bu yaralarla, bu kanima isleyen ask yanginlariyla sabaha nasil kul olmadan varabiliyordum? Bilmiyorum gercekten. Yanmaktan ates olduğum bu gecelerde beni tuketmeyen neydi?Sevgin mi? Beni evirip cevirip kora getiren söndurmeyen neydi?Bağrimdaki yangindan neden yok olmuyordum? Beni sabaha vardiran geceler miydi yoksa?
Geceler Benim gecelerim.... Senin gecelerin... Seni yasadiğim Geceler. Gönlumde bir derin yarasin sen! Bu gecelerde de cok sey istedim bir seyler yapabilmeyi. Elime coğu kez kalem kağit alip seni yazmayi istedim. Olmadi ama.Kalbim seninle öylesine doluydu ki her hareketim sönuk kaliyordu. Ben caresizliği kapilip gidiyordum. Ne yaptiğimi bilmiyordum. Saatlerce, saatlerce oturup seni dusunuyordum. Kalbimde bastirmaya calistiğim duygularima ilk olarak geceleri yasama hakki veriyordum. Herkesten gizlemeye calistiğim o korlari gecelere cikartiyordum sanki. Gecelerden saklamiyordum hicbirseyi. Gecelerle paylasiyordum, ve geceler sariyordu beni. Beni alip sensizliğin okyanusunda boğmuyordu. Beni sensizliğin zirvesinde, en uc noktasinda askin sonsuzluğuna göturuyordu.
Artik bu geceleri sevmeye basliyorum. Bana seni getiren geceler...Benim gecelerim onlar...Benim senlerim benim yalnizliklarim, benim asklarim diyebildiğim gecelerim.Evet artik uyuyamayan, ağlayamayan gözlerime ağlamiyorum. Ankara Gecelerimi de feda ediyorum sana. Gunduzlerde söyleyemediklerimi gecelerde haykiriyorum. Ve ucsuz bucaksiz seviyorum seviyorum SEVİYORUM.
Artik uyuyamiyorum, evet. Uykular haram oldu bana senden sonra. Hem nasil uyuyabilirim ki? Gözlerin var artik gecelerimde, senin gözlerin senin karanlik gözlerin.. Hic görmediğim gözlerin.... Saniyorum ki artik sana yalniz ben değil, geceler de vurgun! Beni böylesine koynuna alisi, karanliğinda bunca aydinlatmasi neden? Evet sen öyle guzel, öyle guzelsin ki, geceler de seni sevdi.Öyle ki sana ihanet edip de seni yasamiyormuscasina uyumaya, gözlerimi yummaya calistiğim zaman hemen giriveriyorlar icime ve seni getiriyorlar bana. Gözlerimi öyle bir aciyorlar ki bir dahasina kapayamiyorum bile...
Ve ağlayabilmeyi diliyorum bazi geceler. Bunu gecelerden sonsuza diliyorum. Ağlasam, doyasiya hickirircasina ağlasam belki seni bir parcacik olsa unutur ve kendi icime gömulur birazcik gözlerimi yumabilirim diye dusunuyorum. Sabahlari uykuda yakalayan olmaktan cikip, sabahlari uykuda bulunan olmak istiyorum. Bunun icin istiyorum ağlayabilmeyi. Sana olan özlemimi, icimde bir dağ kadar ululasmis hasretini belki bir parca dindirebilirim diye dusunuyorum. Belki seni birazcik gömebilirim de yureğime, rahatlarim diye umuyorum olmuyor.
Ağlamaya calisiyorum, ağlamalarim bana isyanlar ediyor. Geceler bana bu isteğimi vermiyor. Ne zaman ağlasam yalnizca ve yalnizca bir iki gözyasi olup kaliyorsun gözlerimlde. Gözlerimde donan birkac damla yas oluyorsun, o yaslari da sariyor geceler. O yaslarla birlikte aliyor yanina geceler beni... Geceler unutmami istemiyor seni, geceler bana ihanet ediyor. Geceler senden yana sevdiğim, geceler seni yasamami istiyor. Sözumu dinlemiyor....
Gunesi özlediğim oluyor arada bir. Yeter diyorum bunca yildizla arkadas olduğum. Seni unutup da yildizlari görduğum anlar olursa tabii. Beni böyle gördukleri zaman anlamiyor insanlar. Nasil böyle saatlerce kalabildiğimi sorup duruyorlar. Böyle tum dunya uyku icindeyken benim nasil karanliğin icinde bakislarimi dayattiğimin sirrini anlamiyorlar. Ve onlar bilmiyorlar ki icim bir kordur...Tum dunya, tum tabiat susmalarda ve uykulardadir belki ama benim yureğimde gizlenmektedir tum dunya... Ben icime tum insanlari,,, tum milyarlari almisim. Farkinda değiller. Herkesi ve herseyleri siğdirmisim icime. Bir sen siğmiyorsun, bir seni siğdiramiyorum kalbime, bilmiyorlar...Ve senin uzakliğin, ve senin gece kadar olan uzakliğin... Bana öyle uzak öyle yabancisin ki sevdiğim, seni senden istemeye korkuyorum. Ankara Geceleri bu yuzden seviyorum. Seni sevmeme engel olmuyor, seni bana getiriyor... ve seni gecenin karanliğinda bulusumdandir seni gunduzleri istemeyisim. Evet sevdiğim bana her seyden ve herkesten uzaksin. Herkesin yasamina giriyor, her seyi paylasiyorsun insanlarla... Ama bana gelmiyorsun. Ama ama sitem bile etmiyorum... Sana söyleyecek söz bulamiyorum. Söyleyecek bir seyler arasam ve bulsam biliyorum geceler alir onu elimden, dilimden de. Sana söyleyeceklerimin hesabini yapsam sabahlar buna izin vermez. Ve ben seni yasiyorum. Olsa olsa sana BU SEVGİYİ YAsA diyebilirim.Gel birlikte yasayalim demeye dilim varmaz. Geceler bunu birakmaz yanina. Kaybettiğim değilsin. Ben seni hic yitirmedim. cunku icimde tasidiğimdin hep. Benden bir parca oldun sen. Ben kendimi yitirmediğim surece sen de kaybolmayacaksin.
Evet, seni anlamakla, seni yasamakla, seni sevmekle gecirdiğim bu gecelerde, sabahladiğim bu gecelerde, benden cok uzaklarda bulunan sana uykularinda bir rahatlik veriyorsa sevdam, ne mutlu bana. Ankara Gecelerim...Sarin yaralarimi geceler demis bir sair.. Beni bu geceler mahvetti desem haksizlik mi ederim onlara. Beni sen mahvettim desem yalan olur bu. Ama beni bu geceler, geceleri de bana musallat eden sensin. Senin sevdanla basladi gecelere sevda yazmam. Sevda masali okumam bundandi. Ben bu gecelerde tum karanliklari dağitabilirim. Bana huzunlerini, bana acilarini ver sevdiğim. Ver ki senin acilarini da ortak edeyim gecelerime. Ver ki gecelerle kavgali olayim. simdi seni getirdikleri icin onlara ses bile cikarmiyorum. Sen yasadiğimsin, yasatanimsin. Sevdamsin sen... Belki ben anlatamiyorum ama geceler bu sevdaya sahittir. cunku artik onlarda bu aska ortak oldular. Belki benden bile cok seviyorlar seni. Ben seni hic mi hic gözlerimle bitirmek istemedim. Ve gecelerin icinde, gecelerle birlikte hep sevdim seni...VE HEP SEVECEĞİM...
Ne kadar birlikte olamayacağimizi bilsem de Ben ve Ankara Gecelerim Hep seveceğiz seni...