[DuyguSal]

Ben Neye Dönüşüyorum Böyle Anne?

Hayat geliyor gerektigi gibi de, sanki ben beceremiyorum yaşamayı.
kimseyi üzmek değil amacım
sadece tanımak istiyorum benimle yürüyenleri ama sanırım yapamıyorum...
Tutunup kalmak istiyorum biyerlere..
AİT OLMAK!
ait olmayı özledim anne!
eskiden kendimi bildiğim kücük ama huzurlu dünyam vardı;
Şimdi elimin değdini mahvettiğim kaderim.
Kabullenilmişim bu ve isyan etmekten yorulduğum hayatım aslında.

Ben neye dönüşüyorum böyle anne?

Etrafımı koca koca eşyalar dolduruyor;
üzerime üzerime geliyorlar.
İçimdeki bosluk benimle büyüyor anne.
Büyüyemeyen sevgilerimin yerine...
baksana bir dikilitaşım bile yok hayatta.
Oysa ne çok isterdim bak bunu da ben yaptım demeyi,
Sonra yüzünden okumayı benimle gurur duyuşunu...

Aşklarım mı?
Onlar da yalanmış ANNE...
Kimse sevdama karşılık veremiyor ki.
Bana hep pamuk ipliği çıkmış;
Kavuşmalarım YASAK!
Ama dedim ya artık kahrolmuyorum bu yarına çıkmayan sevda masallarına..
Ne olacak halim diye düşünmüyorum.
Ehh ne olursa olsun be!
Herşey olacağına varır demezmiydin?
Bir de ninni söylerdin zamanı durdururdu sesin.
Kabusların olmadığı zamanlardı onlar.
Bilmezdim karabasan gecelerin korkusunu.
Sonunda yorgunluktan düşüp kalacağım bir yerde.
Bu yorgun bedeni her gün işten okula,
Okuldan eve taşımaktan vazgeçiyorum anne..

CANIM! burası senin için..

Hesap gününe bıraktığım öyle cok vuslat var ki günlüğümde...
Sen hangi sayfadasın; bul adını, koy ayracı..
Nasıl bir tören istiyorsan yaz köşesine;
zaten kaldın hep köşelerde.
Sevip göğüs geremedin mücadeleme..
Hayır! Kızmıyorum sana.
Farklı degilsin ki sende..
Sadece ufak bir burukluk var derinde;
o da geçer nasılsa öldüğümde...