serapmisali
Super Üye
Babamın Elleri
Babamın Elleri
Babamın Elleri
Küçüktüm bende...Ufacıktım...Ellerim babamın avucuna sığardı...
Babamın Elleri
Temizdi. Yumuşacıktı. Babamın elinden başka bir el tanımamıştım...Cocuktum işte....
Yapılan herşeye gülerdim. İstediğim olmadığında çığlık çığlık ağlardım. Babam gözyaşlarıma dayanamaz isteğimi yerine getirirdi...Yine ellerimi ellerinin içine alırdı. Yürümeye başlardık. Ellerim terden sırılsıklam olurdu ama bırakamazdım babamın elini...Buna cesaret edemezdim. Kaybolabilirdim...
Babamı çok kıskanırdım. İçtiği sigaradan izlediği televizyondan tuttuğu tebihten herşeyden... Onları bıraksa da benle ilgilense derdim... Yatma vakti geldiğinde odamın kapısını aralar beni kontrol etmeden kendisi yatağa girmezdi. Işığımı söndürür üstümü açmamamı tembihlerdi...
Hep böyle büyüdüm ben...İlgiyle sevgiyle...Umut dolu gözlere bakarak büyüdüm...Tuttuğum elleri her ne kadar terden sırılsıklam kalsada bırakmamayı öğrendim...
Büyüdüm mutluluğum azaldı...Büyüdüm acıyı öğrendim...Büyüdüm kararlarım değişti...Büyüdüm büyüdüğümle övündüm...
Çoğu zaman yalnız bırakıldım..Bunu bende istiyordum aslında. Büyümüştüm ve herşeyi kendim halledebilirdim. Belirli bir güce sahiptim. Canım yandığında çocukluğumdaki gibi artık ağlamıyor canımı yakanın canının yanması gerektiğini düşünüyordum...Karşılık vermeyi öğrendim ben...Ama çelişkilerdeydi bu küçük kız. Doğru olan bu muydu? Yoksa yanlışlarımı seçmiştim...
Küçükken hep babamla dışarı çıkardım. O olmazsa kendimi savunmasız hisseder herşeyden korkar cesaret edemezdim dışarı çıkmaya...
Büyüdüm. dışarı çıkarken babamı yanımda istememeye başladım. Oysa ki ilk o göstermişti bana dışarıyı gezmeyi..
Artık çıksam bile elini tutmuyorum. Oysa küçükken ellerini sıkı sıkı tutardım..Yatağıma yattığımda yine gelir babam en umutlu haliyle. Tembihlerini yıllardır eksik etmedi. Hep gezerken elimden tutmak istedi. Kucağına aldı sevdi hemde kocaman olduğumda bile...
Aradan yıllar geçti... Dedim ya büyüdüm ben! ve değiştim... Babam hep aynıydı. Küçüklüğümde yaptığı şeyleri bu yaşımda da yapıyordu bana...Ben değiştim ama....
Ve şimdi diyorum ki; "Keşke büyümeseydim! Yine korksaydım yalnız dışarı çıkmaktan...... Ve keşke yine ellerim minicik olsaydı da babam avuçları arasına alsaydı...
alıntı
Babamın Elleri
Küçüktüm bende...Ufacıktım...Ellerim babamın avucuna sığardı...
Babamın Elleri
Temizdi. Yumuşacıktı. Babamın elinden başka bir el tanımamıştım...Cocuktum işte....
Yapılan herşeye gülerdim. İstediğim olmadığında çığlık çığlık ağlardım. Babam gözyaşlarıma dayanamaz isteğimi yerine getirirdi...Yine ellerimi ellerinin içine alırdı. Yürümeye başlardık. Ellerim terden sırılsıklam olurdu ama bırakamazdım babamın elini...Buna cesaret edemezdim. Kaybolabilirdim...
Babamı çok kıskanırdım. İçtiği sigaradan izlediği televizyondan tuttuğu tebihten herşeyden... Onları bıraksa da benle ilgilense derdim... Yatma vakti geldiğinde odamın kapısını aralar beni kontrol etmeden kendisi yatağa girmezdi. Işığımı söndürür üstümü açmamamı tembihlerdi...
Hep böyle büyüdüm ben...İlgiyle sevgiyle...Umut dolu gözlere bakarak büyüdüm...Tuttuğum elleri her ne kadar terden sırılsıklam kalsada bırakmamayı öğrendim...
Büyüdüm mutluluğum azaldı...Büyüdüm acıyı öğrendim...Büyüdüm kararlarım değişti...Büyüdüm büyüdüğümle övündüm...
Çoğu zaman yalnız bırakıldım..Bunu bende istiyordum aslında. Büyümüştüm ve herşeyi kendim halledebilirdim. Belirli bir güce sahiptim. Canım yandığında çocukluğumdaki gibi artık ağlamıyor canımı yakanın canının yanması gerektiğini düşünüyordum...Karşılık vermeyi öğrendim ben...Ama çelişkilerdeydi bu küçük kız. Doğru olan bu muydu? Yoksa yanlışlarımı seçmiştim...
Küçükken hep babamla dışarı çıkardım. O olmazsa kendimi savunmasız hisseder herşeyden korkar cesaret edemezdim dışarı çıkmaya...
Büyüdüm. dışarı çıkarken babamı yanımda istememeye başladım. Oysa ki ilk o göstermişti bana dışarıyı gezmeyi..
Artık çıksam bile elini tutmuyorum. Oysa küçükken ellerini sıkı sıkı tutardım..Yatağıma yattığımda yine gelir babam en umutlu haliyle. Tembihlerini yıllardır eksik etmedi. Hep gezerken elimden tutmak istedi. Kucağına aldı sevdi hemde kocaman olduğumda bile...
Aradan yıllar geçti... Dedim ya büyüdüm ben! ve değiştim... Babam hep aynıydı. Küçüklüğümde yaptığı şeyleri bu yaşımda da yapıyordu bana...Ben değiştim ama....
Ve şimdi diyorum ki; "Keşke büyümeseydim! Yine korksaydım yalnız dışarı çıkmaktan...... Ve keşke yine ellerim minicik olsaydı da babam avuçları arasına alsaydı...
alıntı