Aşkın hesabı tutmuyor
Aşkın hesabı tutmuyor
Hiçbir sessizlik, senin söylediklerinden daha ağır gelmez aslında, o yüzden böyle yılgın bir fırtına gecesi gibi gözlerim.
http://db2.stb.s-msn.com/i/DE/F28E60CA9CE6B8ED60EB2797DB1B51.jpg
Aklımda tuttuğum bütün yeminlerini kenara koydum. Artık hiçbirinin önemi yok ve artık hiçbir yemine inanmam da gerekmiyor.
Sevdanın böyle cahil ve kör kaldığı bir kalpte, hangi gerçek aşkın tohumlarını ekerek, gonca vermesini bekleyebilirim? Bu benim sarhoşluk halim olmalı…
Şimdi demir almış bir gemi gibi tek başınayım koca okyanusta ve dediği gibi şairin; “ne sen bunun farkındasın, ne de polis farkında!”
Aklım kalbim kadar karışık değil, kalbim de ruhum kadar sakin değil. Ruhum zaten başka bir zamanın gölgesi, sanki burada değil. Aslına bakarsan ben seni tam olarak hiç sevmemişim gibi duruyor.
Bitecek bir ızdırap hali, bir kodes zamanı ve günlük tutulan veya duvarlarına çentik atılan mahpusluk gibiyken şu dünyada yaşamak; içinde seni sevmek eylemi bile çok anarşist duruyor, üstelik benim aklım hiçbir eylem yetmiyor.
Şimdi geceler boyu ardından aşk türküleri söylemek ve birkaç duble yanında peşi sıra küfür etmek de iyi giderdi ama benim boğazımdan geçen rakı mideye inse de, sarhoşluk ruhumu ele geçirmiyor. Nafile bir beden artığı olduğuyla kalıyor buz ve su…
Aklım kendine şiddet gösteriyor gece yarılarında, bildiğin saldırıyor kendine yahu, yoksa kim bu sabaha ulaşmamış düş saatlerinde seninle cebelleşir ki; üstelik senin kim bilir nerende pireler volta atıyorken?
Şimdi ben seninle içimde kıyasıya bir tartışmaya tutuşmuş, bu aşkın hesabını kapamaya çalışıyorken, en sevdiğim filmlerden birinden bir söz düşüyor aklıma, gülümsüyorum. Her şeyi bırakıyorum peşimde, yatağa uzanıp susuyorum. İçimden tekrar tekrar söylüyorum o sözleri, Ali Ulvi Hünkar’ı anıyorum. Ne diyor sanatçı? “Aşkın muhasebe defteri yok, alacağın varsa yüreğine yazacaksın!”
Hiçbir sessizlik, senin söylediklerinden daha ağır gelmez aslında, o yüzden böyle yılgın bir fırtına gecesi gibi gözlerim.
http://db2.stb.s-msn.com/i/DE/F28E60CA9CE6B8ED60EB2797DB1B51.jpg
Aklımda tuttuğum bütün yeminlerini kenara koydum. Artık hiçbirinin önemi yok ve artık hiçbir yemine inanmam da gerekmiyor.
Sevdanın böyle cahil ve kör kaldığı bir kalpte, hangi gerçek aşkın tohumlarını ekerek, gonca vermesini bekleyebilirim? Bu benim sarhoşluk halim olmalı…
Şimdi demir almış bir gemi gibi tek başınayım koca okyanusta ve dediği gibi şairin; “ne sen bunun farkındasın, ne de polis farkında!”
Aklım kalbim kadar karışık değil, kalbim de ruhum kadar sakin değil. Ruhum zaten başka bir zamanın gölgesi, sanki burada değil. Aslına bakarsan ben seni tam olarak hiç sevmemişim gibi duruyor.
Bitecek bir ızdırap hali, bir kodes zamanı ve günlük tutulan veya duvarlarına çentik atılan mahpusluk gibiyken şu dünyada yaşamak; içinde seni sevmek eylemi bile çok anarşist duruyor, üstelik benim aklım hiçbir eylem yetmiyor.
Şimdi geceler boyu ardından aşk türküleri söylemek ve birkaç duble yanında peşi sıra küfür etmek de iyi giderdi ama benim boğazımdan geçen rakı mideye inse de, sarhoşluk ruhumu ele geçirmiyor. Nafile bir beden artığı olduğuyla kalıyor buz ve su…
Aklım kendine şiddet gösteriyor gece yarılarında, bildiğin saldırıyor kendine yahu, yoksa kim bu sabaha ulaşmamış düş saatlerinde seninle cebelleşir ki; üstelik senin kim bilir nerende pireler volta atıyorken?
Şimdi ben seninle içimde kıyasıya bir tartışmaya tutuşmuş, bu aşkın hesabını kapamaya çalışıyorken, en sevdiğim filmlerden birinden bir söz düşüyor aklıma, gülümsüyorum. Her şeyi bırakıyorum peşimde, yatağa uzanıp susuyorum. İçimden tekrar tekrar söylüyorum o sözleri, Ali Ulvi Hünkar’ı anıyorum. Ne diyor sanatçı? “Aşkın muhasebe defteri yok, alacağın varsa yüreğine yazacaksın!”