[Ezra]

Affetdiğim için kaybediyorum...

Affetdiğim için kaybediyorum...


Bu gece yine karanlığa sarıldIm tüm benliğimle Ve ona anlatıyorum
yine herşeyimi...

önce bir kaç damla yaş akıyor gözümden...
sonra çözülüyor dilim...
önce hayatımdan bahsediyorum biras...
sahte sewdalarım çıkıyo karşıma...
gülen gözlerimdeki yaşlar süzülüyor usulca...
gecemi ıslatıyor...
yani gülen gözlerimin ardındaki hüzün yansıyor karanlığıma...
sonra masum yüzlerin altındaki o sahte sevgiler çıkıyo karşıma...
yanılmışım diyorum...
ve kendime yanıyorum...
her sevişimdeki vurgunlarım geliyo aklıma...
daha sonra dar ağacında asılı kalmış hayallerim çarpıyor gözüme...
gülümsüyorum kaderime...
yazık diyorum sevgime ümitlerime...
aydınlıkta göremediğim gerçekleri karanlık çıkarıyor gün yüzüne...
hayatımı bir film gibi geçiriyor gözlerimin önünden...
daha sonra isyanlarımı duyuyorum...
uzaklardan...
karanlıkta yankı bulmuş çınlıyor kulaklarımda...
bu benim diyorum...
bir kaç damla daha akıtıyorum geceme...
daha sonra sahte dostlarım dostluklarım çıkıyor karşıma...
maskeleri kalkmış çıplak kalmış yüzleri öyle iğrençlerki...
acımasızca bakıyorlar yüzüme...
bunlarmıydı diyorum dostlarım...
hıçkırıklarım diziliyor boğazıma...
yine hüznüm dem vuruyor katran karanlığıma...
canım acıyor gerçekler karşısında...
çaresizce düşünüyorum ben ne yaptım die...
bu güne kadar hep düştüm belli etmedim diyorum...
ben kalktım hayat bi çelme daha taktı...
ama yine kalktım diyorum...
daha sonra buluyorum...
ben tuttunduğum elleri dost sandım diyorum...
aslında hep yalanlara kanmışm görüyorum...
yalan insanlarda aramışım sevgiyi dostluğu...
gerçek olabileceklerini düşünmüşüm...
ama sahte olduklarını hiç görmemişim diyorum...
karanlığıma sarılıp gözyaşlarımı yastıklara gizliyorum...
hayallerimi duvarlara asıyorum...
ben bu gece elimden tutmak isteyen sahtelerin elini kırıyorum...
ve artık affetmek istemiyorum...
aslında ben affettiğim için kaybediyorum...


Alıntı