OxyjeN
Admin
Yalnızlığıma İnat Dostlarım Var
Yalnızlığıma İnat Dostlarım Var
Yalnızlığıma İnat Dostlarım Var
Yalnızlığıma İnat Dostlarım Var hikayeleri - Ayşe Sönmez Bulut hikayleri
Hava soğuk ve çok bulutlu.Karanlık biraz da.Ben üşüyorum,kalorifer yanıyor oysa..Dışarıda hafif hafif yağmur başlıyor.Ben daha çok üşüyorum.Neden bu kadar üşüyorum?Ellerim neden buz gibi?
Hastayım..Ve yalnızım..Üşümemin sebebi bu olabilir mi?Çok üşüyorum gittikce daha çok...Gittikce daha çok hissediyorum yalnızlığımı...Ağrılarım arttıkça daha çok üşüyorum,daha çok yalnız kalıyorum..
Kimsenin aramaması doğal değil mi?Söylemedim ki kimseye hastalığımı..Anneme,kardeşlerime,arkadaşlarıma söylemedim ki....nereden bilip arasınlar...Hasta olmadan arasınlar mı istedim ne,onlara ihtiyacım olduğunu kendileri anlasın..ama nasıl?nasıl anlasınlar?..Anlasalar da değişen bir şey olmayacak..Yalnızım ve üşüyorum..Yağmur hızını arttırdı iyice...Bana inat..
Bir bardak çay olsa şimdi sıcacık...nasıl iyi olurdu..Isınırdım belki..ama yalnızım çayın bir anlamı yok ki..Beni ısıtacak,bir dost yüz,dost tebessümü...Şimdi çalsa kapının zili,karşımda sıcacık bir gülümsemeyle bir dost,"ben geldim "dese....Dünyalar benim olacak,bulutlar gidecek,dinecek yağmurlar..Neden bu kadar duygusalım bugün?..Hava mı böyle karamsar etti beni?..Hastalığım mı?Yoksa yalnızlığım mı?
Düşünürken derin derin...acırken kendi yalnızlığıma..düşüncelerimi telefonun zili böldü.Ahizeyi elime aldım."Alo" derken sesim titriyordu.Karşımda arkadaşım:"neler yapıyorsun?nasılsın?"dedi....Sesimin titremesine engel olmadım."İyiyim"derken gözlerim de dolmuştu..o,görmese de.."iyi değilsin,sen..ne var?"dedi...."Bir şey yok" dememe inanmadı."hemen geliyorum,aç kapıyı "dediğinde ise çoktan koşmuştum kapıya...Bir kaç dakika sonra merdivenlerde görünmüştü bile..Yüzündeki tebessüm ısıttı beni...Elinde bir tabak fırından yeni çıkmış kek vardı.İçeri girdi,yağmurlar dindi,güneş tekrar doğdu,ellerim sıcacık oldu..Sanki ağrılarım bile dinmişti.
Kendi elleriyle çay demledi.Karşılıklı çayımızı içtik..Ellerine sağlık kek de çok güzeldi.Konuştuk havadan sudan.....Güldük bol bol,hem de ağlanacak halimize....
Bir dost yüzü,dost sesi,dost gülümsemesi tüm karamsarlığıma son vermişti....Veda edip giderken tüm sıcaklığı ile sarıldı...Kaç saat geçti gideli..ama hâlâ sıcacık ellerim..
Yine yalnızdım ama en azında beni merak eden,sesimden iyi olmadığımı anlayıp koşacak dostlarımın varlığı her şeye,hastalığa,yalnızlığa dayanma gücü verdi bana...Artık daha güçlüydüm,daha az ağrım var,üşümüyorum..yalnızlığıma inat mutluyum..Çünkü arkadaşlarım,dostlarım var.....Çok zenginim ben...
Ayşe Sönmez Bulut
Yalnızlığıma İnat Dostlarım Var
Yalnızlığıma İnat Dostlarım Var hikayeleri - Ayşe Sönmez Bulut hikayleri
Hava soğuk ve çok bulutlu.Karanlık biraz da.Ben üşüyorum,kalorifer yanıyor oysa..Dışarıda hafif hafif yağmur başlıyor.Ben daha çok üşüyorum.Neden bu kadar üşüyorum?Ellerim neden buz gibi?
Hastayım..Ve yalnızım..Üşümemin sebebi bu olabilir mi?Çok üşüyorum gittikce daha çok...Gittikce daha çok hissediyorum yalnızlığımı...Ağrılarım arttıkça daha çok üşüyorum,daha çok yalnız kalıyorum..
Kimsenin aramaması doğal değil mi?Söylemedim ki kimseye hastalığımı..Anneme,kardeşlerime,arkadaşlarıma söylemedim ki....nereden bilip arasınlar...Hasta olmadan arasınlar mı istedim ne,onlara ihtiyacım olduğunu kendileri anlasın..ama nasıl?nasıl anlasınlar?..Anlasalar da değişen bir şey olmayacak..Yalnızım ve üşüyorum..Yağmur hızını arttırdı iyice...Bana inat..
Bir bardak çay olsa şimdi sıcacık...nasıl iyi olurdu..Isınırdım belki..ama yalnızım çayın bir anlamı yok ki..Beni ısıtacak,bir dost yüz,dost tebessümü...Şimdi çalsa kapının zili,karşımda sıcacık bir gülümsemeyle bir dost,"ben geldim "dese....Dünyalar benim olacak,bulutlar gidecek,dinecek yağmurlar..Neden bu kadar duygusalım bugün?..Hava mı böyle karamsar etti beni?..Hastalığım mı?Yoksa yalnızlığım mı?
Düşünürken derin derin...acırken kendi yalnızlığıma..düşüncelerimi telefonun zili böldü.Ahizeyi elime aldım."Alo" derken sesim titriyordu.Karşımda arkadaşım:"neler yapıyorsun?nasılsın?"dedi....Sesimin titremesine engel olmadım."İyiyim"derken gözlerim de dolmuştu..o,görmese de.."iyi değilsin,sen..ne var?"dedi...."Bir şey yok" dememe inanmadı."hemen geliyorum,aç kapıyı "dediğinde ise çoktan koşmuştum kapıya...Bir kaç dakika sonra merdivenlerde görünmüştü bile..Yüzündeki tebessüm ısıttı beni...Elinde bir tabak fırından yeni çıkmış kek vardı.İçeri girdi,yağmurlar dindi,güneş tekrar doğdu,ellerim sıcacık oldu..Sanki ağrılarım bile dinmişti.
Kendi elleriyle çay demledi.Karşılıklı çayımızı içtik..Ellerine sağlık kek de çok güzeldi.Konuştuk havadan sudan.....Güldük bol bol,hem de ağlanacak halimize....
Bir dost yüzü,dost sesi,dost gülümsemesi tüm karamsarlığıma son vermişti....Veda edip giderken tüm sıcaklığı ile sarıldı...Kaç saat geçti gideli..ama hâlâ sıcacık ellerim..
Yine yalnızdım ama en azında beni merak eden,sesimden iyi olmadığımı anlayıp koşacak dostlarımın varlığı her şeye,hastalığa,yalnızlığa dayanma gücü verdi bana...Artık daha güçlüydüm,daha az ağrım var,üşümüyorum..yalnızlığıma inat mutluyum..Çünkü arkadaşlarım,dostlarım var.....Çok zenginim ben...
Ayşe Sönmez Bulut