Trend
Tecrübeli Üye
Sevginin Gerçeği
Sevginin Gerçeği
http://i.imgur.com/hXWUi.jpg
Sevginin Gerçeği
Bazen sevmeyle aşkı karıştırır insanoğlu.
Ve inanılmaz yanılgıların içine düşer…
Kendini hırpalar, bocalar hatta bir sürü gereksiz hatalar yapar!
Bol bol aşık olduğunda yaralar!
Sevginin gözü kör değildir ki, aşk gibi.
Sevgi aksine tüm gerçekleri görerek büyür ve gelişir.
Ve en gerçeği, en ruha işleyenide odur.
Sevginin kıskançlığı neredeyse hiç yoktur.
Bazen özlemlerle içinin yandığı ne yazık ki olur.
Ama o da önünde, sonunda insanoğludur.
Özlemse gerçekten, bazen çok ağır karanlık bir duygu yoğunludur!!!
Seven yenilmez onada, direnir tüm ömrü boyunca bile olsa.
Bazen inatla gülümser hayata; Ona bile kafa tutar!
“Sevdiğim daha ne kadar yakınımda olacak ki ruhumda yaşıyorsa?”
Seven sevdiğinin mutluluğuyla mutlanır daima.
Cennet bahçesinden güller yollar ona.
Yetmez onun için biteviye yakarır Yaradana.
“Rabbim ruhumunda ki bu ulu duyguyu ve bunu bana yaşatanı koru”
Hatta şanslıysanız “Yaşatanları koru diye yakarırsınız Rabba.”
Ve şükranlarını yollar daima Yaradan’ına
Böylesi sevmeyi yaşayabildiği için belki de, bu sevgisiz dünyada.
Aşk çoğu zaman yıkar, yakar, kırar geçer yüreği.
Hatta aşık olduğunuz kişiyi kaybettiğiniz gün,
Ki, bu hangi nedenle olursa olsun…
O aşkın yerine nefret denilen o korkunç duygu sarar içinizi.
Sizi, hatta aşık olduğunuz kişiyi de, içinde ki cennetinden kovdurur.
Oysa gerçek sevgi daima yerinde aynı sıcaklıklarla durur, durur ve
durur.
Hatta sindiyse ruhunuza asırlar boyunca da o artık ruhunuzundur.
Ne kırgınlıklar köreltir onu.
Ne de başka bir şeyin gücü yeter yürekte ki sevgiyi elinizden almaya.
Sevgi öyle kutsaldır ki önce sevilenler der yürek daima.
Önce sen.
Önce sizler hatta.
Asla ben yoktur, sevgide; biz vardır.
Oysa aşk bencildir!
Sadece ben ve sendir daima.
Yeri gelir anasıyla babasıyla paylaşamaz da onu, onunla kavgaya durur.
Ve ne yazık ki yine olan aşk’a olur.
En güçlüsü en büyüğü bile sonunda soğuk bir kül olmaya mahkümdur.
Seven..
Azrail’in koluna girdiği gün;
Yüzünde ki tebessüm şaşırtır insanları çoğunlukla!
Oysa o tüm ruhuyla seven, bilir ki;
Sevdikleri hep onun ruhunun içindedir.
Yaradan’ sa bu konuda en adil, en büyük mercidir.
İşte bu yüzdendir yüzündeki tebessüm,
Azrail’in kolunda çaresizce giderken size hoşçakalın diyenin oysa.
O her nereye gidiyorsa.
Bir gün tüm sevdikleriyle buluşacağının ferahlığı içindedir,
Rabbın nurlu ışığında.
Sevgi böylesi kutsal böylesi büyüktür,
Birçokları hala ne yazık ki anlayamasa da.
Sevene bu yaşamda bir garip baksalarda.
Korkarım bir gün uyandıklarında,
Çok şaşıracaklar böylesi seven ruhların arasında!
İşte o gün değeri anlaşılacak belkide gerçek sevginin.
Bu yaşamda pul kadar değeri kalmamışsa da!
http://i.imgur.com/hXWUi.jpg
Sevginin Gerçeği
Bazen sevmeyle aşkı karıştırır insanoğlu.
Ve inanılmaz yanılgıların içine düşer…
Kendini hırpalar, bocalar hatta bir sürü gereksiz hatalar yapar!
Bol bol aşık olduğunda yaralar!
Sevginin gözü kör değildir ki, aşk gibi.
Sevgi aksine tüm gerçekleri görerek büyür ve gelişir.
Ve en gerçeği, en ruha işleyenide odur.
Sevginin kıskançlığı neredeyse hiç yoktur.
Bazen özlemlerle içinin yandığı ne yazık ki olur.
Ama o da önünde, sonunda insanoğludur.
Özlemse gerçekten, bazen çok ağır karanlık bir duygu yoğunludur!!!
Seven yenilmez onada, direnir tüm ömrü boyunca bile olsa.
Bazen inatla gülümser hayata; Ona bile kafa tutar!
“Sevdiğim daha ne kadar yakınımda olacak ki ruhumda yaşıyorsa?”
Seven sevdiğinin mutluluğuyla mutlanır daima.
Cennet bahçesinden güller yollar ona.
Yetmez onun için biteviye yakarır Yaradana.
“Rabbim ruhumunda ki bu ulu duyguyu ve bunu bana yaşatanı koru”
Hatta şanslıysanız “Yaşatanları koru diye yakarırsınız Rabba.”
Ve şükranlarını yollar daima Yaradan’ına
Böylesi sevmeyi yaşayabildiği için belki de, bu sevgisiz dünyada.
Aşk çoğu zaman yıkar, yakar, kırar geçer yüreği.
Hatta aşık olduğunuz kişiyi kaybettiğiniz gün,
Ki, bu hangi nedenle olursa olsun…
O aşkın yerine nefret denilen o korkunç duygu sarar içinizi.
Sizi, hatta aşık olduğunuz kişiyi de, içinde ki cennetinden kovdurur.
Oysa gerçek sevgi daima yerinde aynı sıcaklıklarla durur, durur ve
durur.
Hatta sindiyse ruhunuza asırlar boyunca da o artık ruhunuzundur.
Ne kırgınlıklar köreltir onu.
Ne de başka bir şeyin gücü yeter yürekte ki sevgiyi elinizden almaya.
Sevgi öyle kutsaldır ki önce sevilenler der yürek daima.
Önce sen.
Önce sizler hatta.
Asla ben yoktur, sevgide; biz vardır.
Oysa aşk bencildir!
Sadece ben ve sendir daima.
Yeri gelir anasıyla babasıyla paylaşamaz da onu, onunla kavgaya durur.
Ve ne yazık ki yine olan aşk’a olur.
En güçlüsü en büyüğü bile sonunda soğuk bir kül olmaya mahkümdur.
Seven..
Azrail’in koluna girdiği gün;
Yüzünde ki tebessüm şaşırtır insanları çoğunlukla!
Oysa o tüm ruhuyla seven, bilir ki;
Sevdikleri hep onun ruhunun içindedir.
Yaradan’ sa bu konuda en adil, en büyük mercidir.
İşte bu yüzdendir yüzündeki tebessüm,
Azrail’in kolunda çaresizce giderken size hoşçakalın diyenin oysa.
O her nereye gidiyorsa.
Bir gün tüm sevdikleriyle buluşacağının ferahlığı içindedir,
Rabbın nurlu ışığında.
Sevgi böylesi kutsal böylesi büyüktür,
Birçokları hala ne yazık ki anlayamasa da.
Sevene bu yaşamda bir garip baksalarda.
Korkarım bir gün uyandıklarında,
Çok şaşıracaklar böylesi seven ruhların arasında!
İşte o gün değeri anlaşılacak belkide gerçek sevginin.
Bu yaşamda pul kadar değeri kalmamışsa da!