Resulullah Efendimizin Yüksek Vasıflarından
Resulullah Efendimizin Yüksek Vasıflarından
Resulullah Efendimizin Yüksek Vasıflarından
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) doğduğu zaman secde etti ve secdesinde „Ümmetim! Ümmetim!“ dedi.
O hazretin gölgesi yok idi. Zirâ baştan ayağa nûr idi. Nûrun ise gölgesi olmaz. Başı üzerinde bir parça bulut vardı. Nereye yürürse onunla beraber giderdi. Gözü ile önünü nasıl görüyor ise arkasını da aynı şekilde görürdü. Bir kere baktı mı doğuyu ve batıyı görürdü. Kulağı uyanıkken nasıl işitirse, uyurken de öyle işitirdi. Cebrâil (a.s.) vahiy için ne zaman gökten ayrılsa, onun kokusunu alırdı. Dişlerinin nûrundan gece yollar görünürdü. Bir şey kaybetseler onun nûru ile bulunurdu. Arkasında güvercin yumurtası kadar Nübüvvet mührü* vardı. Terlese, teri gül ve misk gibi kokardı. Bir avuç toprak ile on iki bin askeri perişan etti. Bir parmağı ile aya işaret etti, ikiye ayrıldı ve peygamberliğine şehâdet eyledi. Parmağından çeşme aktı. Ağulu (zehirli) pişmiş kuz ona: „Ey Allâh’ın Resûlü! Benden yeme,“ dedi. Hurma fidanını yere dikti, hemen meyve verdi, yediler. Uğradığı her yerde taşlar ve ağaçlar ona selâm verirlerdi.
Herkesi güzel ahlâkı ile hayran bıraktı. Hiç riyâ işlemedi ve hiçbir an nefsine uymadı. Hüküm verirken taraf tutmadı. Fakirlikle övünürdü. Tevâzuundan aba giyer, katıksız arpa ekmeği yerdi. Dünyâ’ya düşkün olanlara sevgi göstermezdi. İhtilâm* olmadı ve ona sinek konmadı. Bit ve pire ısırmazdı. Hak Teâlâ onu bütün peygamberlerden üstün kıldı.
Halka karşı şefkatli, Hakka da muhabbetli idi. Bir kimse onu evine davet etse gider, hasta olanların hallerini sorardı.
www.http://localhost/SadeFan
Bir kimse seferde ölse arkasından (gıyabi cenaze) namazını kılardı. Eğer şehirde ölse namazında bulunurdu. Âlimleri câhillerden üstün tutardı. Kâfirlere ve münâfıklara mallarından dolayı hiç itibar etmezdi. Kimseye kötü söz söylemedi, kimseye küsmedi ve tükürmedi. Kötülük edene iyilik ederdi. Bir meclise varınca neresi boşsa oraya otururdu. Zenginleri zenginliğinden dolayı ağırlamadı, dervişleri derviş olduğu için horlamadı. Elbisesini kendi yamar idi.
Sözün kısası o, her türlü kemâl ile muttasıftı*.
*Nübüvvet mühürü:
Her Peygamberde bulunduğu rivâyet edilen bir nevi peygamberlik mühürü.
*İhtilâm: Uykuda cünüplük.
*Muttasıf: Nitelenmiş, nitelikli, vasıf.
Resulullah Efendimizin Yüksek Vasıflarından
Resûlullâh Efendimiz’in Yüksek Vasıflarından - Dini Bilgiler
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) doğduğu zaman secde etti ve secdesinde „Ümmetim! Ümmetim!“ dedi.
O hazretin gölgesi yok idi. Zirâ baştan ayağa nûr idi. Nûrun ise gölgesi olmaz. Başı üzerinde bir parça bulut vardı. Nereye yürürse onunla beraber giderdi. Gözü ile önünü nasıl görüyor ise arkasını da aynı şekilde görürdü. Bir kere baktı mı doğuyu ve batıyı görürdü. Kulağı uyanıkken nasıl işitirse, uyurken de öyle işitirdi. Cebrâil (a.s.) vahiy için ne zaman gökten ayrılsa, onun kokusunu alırdı. Dişlerinin nûrundan gece yollar görünürdü. Bir şey kaybetseler onun nûru ile bulunurdu. Arkasında güvercin yumurtası kadar Nübüvvet mührü* vardı. Terlese, teri gül ve misk gibi kokardı. Bir avuç toprak ile on iki bin askeri perişan etti. Bir parmağı ile aya işaret etti, ikiye ayrıldı ve peygamberliğine şehâdet eyledi. Parmağından çeşme aktı. Ağulu (zehirli) pişmiş kuz ona: „Ey Allâh’ın Resûlü! Benden yeme,“ dedi. Hurma fidanını yere dikti, hemen meyve verdi, yediler. Uğradığı her yerde taşlar ve ağaçlar ona selâm verirlerdi.
Herkesi güzel ahlâkı ile hayran bıraktı. Hiç riyâ işlemedi ve hiçbir an nefsine uymadı. Hüküm verirken taraf tutmadı. Fakirlikle övünürdü. Tevâzuundan aba giyer, katıksız arpa ekmeği yerdi. Dünyâ’ya düşkün olanlara sevgi göstermezdi. İhtilâm* olmadı ve ona sinek konmadı. Bit ve pire ısırmazdı. Hak Teâlâ onu bütün peygamberlerden üstün kıldı.
Halka karşı şefkatli, Hakka da muhabbetli idi. Bir kimse onu evine davet etse gider, hasta olanların hallerini sorardı.
www.http://localhost/SadeFan
Bir kimse seferde ölse arkasından (gıyabi cenaze) namazını kılardı. Eğer şehirde ölse namazında bulunurdu. Âlimleri câhillerden üstün tutardı. Kâfirlere ve münâfıklara mallarından dolayı hiç itibar etmezdi. Kimseye kötü söz söylemedi, kimseye küsmedi ve tükürmedi. Kötülük edene iyilik ederdi. Bir meclise varınca neresi boşsa oraya otururdu. Zenginleri zenginliğinden dolayı ağırlamadı, dervişleri derviş olduğu için horlamadı. Elbisesini kendi yamar idi.
Sözün kısası o, her türlü kemâl ile muttasıftı*.
*Nübüvvet mühürü:
Her Peygamberde bulunduğu rivâyet edilen bir nevi peygamberlik mühürü.
*İhtilâm: Uykuda cünüplük.
*Muttasıf: Nitelenmiş, nitelikli, vasıf.