kivra
Tecrübeli Üye
Ölü Şiir
Ölü Şiir
Ölü Şiir
bir adam kölesini satmaya götürüyordu. köle üzgündü. dedi ki efendisine: "siz benden iyi köle bulabilirsiniz ama ben sizden iyi efendi bulamam." adam kölesini satmaktan vazgeçti. bizden daha iyi kul bulabileceği halde, bizi "satmayan", bir de satın almaya değer gören Rabbimize ne kadar şükür borçluyuz! Biz O'ndan iyi Rabb bulamadık ki hiç...
http://s14.directupload.net/images/130818/temp/lciezg4r.jpg
cenaze nedeniyle kapalıdır gözlerim
tutun beni
bağırmak istiyorum!
“... günü öpen ve ağzına alan usta
onca kuşu kaçırdın göğsümün tellerinden
çıraklar ihanet ediyor krallığıma
şamar gibi iniyor suratıma mirasın
arandığımı yazıp şehrin duvarlarına
kaçıyorum
gecenin rahlesinde huysuzlanan ruhumdan
herkes beklerken evet benden giderim
saklı kalır son vedâ
hüzünlü bir yanı var her kuruyan yaprağın
ağaçların kurduyum toprağı eşeleyen
kendimi arasam yine meşgul çalacak
ısıtın ellerimi
yakanızda biraz güneş görünce
çıksın sabahlığıyla karşıma mezarlığım
aslımı inkar ediyorum
/ ben hiç kerem olmadım
dört kişi de olmadım / oturmadım masaya
ölmedi gitmedi bu zevzek tenha
arkamı kolla ve koru beni aşk
kurşun sıkıp geleceğim yalnızlığıma
karaya vurdu yine içimdeki kadırga
canıma da nazarlık takacak mı ayrılık
suyumu tekmilleyen peltek evladım çekil
mühim değil kefenim
/ damı akan toprağım
ben ölmeye alıştım
bırak yakamı artık ...”
tamam
gömün beni!
MEHMET ŞÂMİL
Ölü Şiir
bir adam kölesini satmaya götürüyordu. köle üzgündü. dedi ki efendisine: "siz benden iyi köle bulabilirsiniz ama ben sizden iyi efendi bulamam." adam kölesini satmaktan vazgeçti. bizden daha iyi kul bulabileceği halde, bizi "satmayan", bir de satın almaya değer gören Rabbimize ne kadar şükür borçluyuz! Biz O'ndan iyi Rabb bulamadık ki hiç...
http://s14.directupload.net/images/130818/temp/lciezg4r.jpg
cenaze nedeniyle kapalıdır gözlerim
tutun beni
bağırmak istiyorum!
“... günü öpen ve ağzına alan usta
onca kuşu kaçırdın göğsümün tellerinden
çıraklar ihanet ediyor krallığıma
şamar gibi iniyor suratıma mirasın
arandığımı yazıp şehrin duvarlarına
kaçıyorum
gecenin rahlesinde huysuzlanan ruhumdan
herkes beklerken evet benden giderim
saklı kalır son vedâ
hüzünlü bir yanı var her kuruyan yaprağın
ağaçların kurduyum toprağı eşeleyen
kendimi arasam yine meşgul çalacak
ısıtın ellerimi
yakanızda biraz güneş görünce
çıksın sabahlığıyla karşıma mezarlığım
aslımı inkar ediyorum
/ ben hiç kerem olmadım
dört kişi de olmadım / oturmadım masaya
ölmedi gitmedi bu zevzek tenha
arkamı kolla ve koru beni aşk
kurşun sıkıp geleceğim yalnızlığıma
karaya vurdu yine içimdeki kadırga
canıma da nazarlık takacak mı ayrılık
suyumu tekmilleyen peltek evladım çekil
mühim değil kefenim
/ damı akan toprağım
ben ölmeye alıştım
bırak yakamı artık ...”
tamam
gömün beni!
MEHMET ŞÂMİL