KlaS
Admin
Hüzün Dalgaları 1
Hüzün Dalgaları 1
Hüzün Dalgaları 1
Hüzün Dalgaları 1 Hikayesi - Hüzün Hikayeleri - Nermin Kaçar Yazıları
“ Kemiklerim de çok ağrımaya başladı son günlerde. Alış Nigar Hanım alış. İki büklüm olacaksın. Belki de, yatağa bağımlı kalacaksın. Romatizma hastalığı ile uğraşmak kolay mı ? Kaç yıl oldu buraya tıkılalı. Evinde, ocağında mı sanıyorsun da, sızlanıyorsun böyle. Senin, cenazeni çıkaracaklar buradan. Kimsesizler mezarlığında, en kuytu köşesine, başında dua okuyan bir imam ve mezarını kazanların dışında, kimse de olmayacak. Ne bekliyorsun ki ! “
Son zamanlarda, kendisiyle böyle uzun sohbetler yapar olmuştu. Buraya geleli kaç yıl olduğunu bile saymamıştı son yıllarda. Hapishanenin rutubetli havası, ailesinden miras gelen romatizmasını artırmış, bacaklarındaki ağrının yanında, şişlikleri de getirmişti arkasından. Buraya düştüğü zamandan, tanıdığı kimse de kalmamıştı.
Müebbetlik kolay mıydı ? Adı üstünde; müebbet cezası. Ölüme kadar, son nefese kadar hapislik. Anahtar şıkırtıları ve demirlerin birbirine değerken çıkardığı, insanı gıcık eden sesin içinde, bir ömür çekilen ceza. Saçları bile dayanamamıştı bu acıya da, girmesinden bir ay sonra beyazlamaya başlamışlardı. Pamuk gibi bembeyaz olan saç telleri, yaşadıklarının kanıtıydı.
Onu, herkes bu şekilde kabullenmişti. Kendi kendine konuşur, onlara bakıyormuş gibi görünür fakat orada değildir aslında. Dediklerini duymaz, anlamaz. Kendine ait bir dünyada yaşar. Vücudu oradadır ama ruhu başka bir yerde geziniyordur.
Saçlarından dolayı ona, Pamuk Nine lakabı takılmıştı. Yaşlı olmasına rağmen, hala güzelliğinin izlerini taşıyan yüzü ile o koğuşun Pamuk Ninesi… Orada tanımıştım onu.
İlk kez bir hapishaneye girmiştim.. Televizyonda seyrettiğim dizilerdeki sahneler gözümün önüne gelmişti hemen. Bacaklarımın bağı çözülmüş, ellerim titremeye, kalbim hızla atmaya başlamıştı. Gardiyanların, kapıyı açmalarıyla, o dünyaya dahil olmuştum. Girer girmez, koğuşun soğukluğu, içinde yaşayan insanların hali kanıma dokunmuştu. Hayattan bezmiş bir halleri vardı. Yüzlerinde yaşanmış acılar, silinmeyecek yaralar oluşturmuştu. Hiç birini tanımıyordum. Fakat tanıyacaktım. İlk o gün, ona karşı içimde; tarifi imkansız bir yakınlık duymuştum nedense… Belki de, hiç tanımadığım annemin yerine koyacaktım.
Bana, öylesine bir bakmış ve sessizce ;
“ Allah kurtarsın. İçimize, bir kader kurbanı daha katıldı işte. Nasıl ve niçin düştüğü önemli mi ? Mutlaka bir sebebi vardır. “
Onun bu isyan dolu sözlerine karşılık, içimden haykırmak, kaderime isyan etmek istememe rağmen, boğuk bir şekilde ;
“ Sağ olun. “ Diyebilmiştim. Sözler kifayetsiz kalmıştı o esnada. Konuşmasak da, yürek diliyle konuşuyorduk. O da, yakın hissetmiş olmalıydı kendini bana karşı. Feri gitmiş gözlerinin içinde, sevgiye dair ışıltılar fark etmiştim. Bana, onun bakışı cesaret vermişti. Korkmuyordum artık. Oraya aittim ve alışmalı, hiçbir şeyi yadırgamamalıydım. Bana gösterilen yatağa benzer eski ve küflü, ranzama doğru ilerledim ürkek adımlarla. Her koğuşun, bir koğuş ağasının olduğunu, izlediğim dizilerden biliyordum. Burada da olmalıydı. Yavaşça, yatağın ucuna iliştim. Gözlerim, her an tetikteki bir askerin çevikliğiyle, saldırıdan korunmaya hazır vaziyette, etrafımı izliyordum. Bir taraftan da, orada cezasını çeken mahkumları izlemeye başlamıştım. Kendilerince bir dünya ve o dünyaya yakışan bir yaşama adapte etmişlerdi sanki. Tam o sırada, bir feryat ortalığı kasıp kavurdu. Uzun boylu, sarı saçlı bir kadının yere yuvarlandığını gördüm. Heyecanlanmış ve donup kalmıştım. Diğerleri, bu duruma alışkın bir tavır içinde, kavga eden kadınları ayırmaya çalışıyordu. Bir taraftan ayırmaya çalışıyor, bir taraftan da sanki bu durumdan eğleniyorlar gibi bir halleri vardı. Gardiyanın içeriye girmesiyle, her şey süt liman oluvermişti anında.
Nermin Kaçar
Hüzün Dalgaları 1
Hüzün Dalgaları 1 Hikayesi - Hüzün Hikayeleri - Nermin Kaçar Yazıları
“ Kemiklerim de çok ağrımaya başladı son günlerde. Alış Nigar Hanım alış. İki büklüm olacaksın. Belki de, yatağa bağımlı kalacaksın. Romatizma hastalığı ile uğraşmak kolay mı ? Kaç yıl oldu buraya tıkılalı. Evinde, ocağında mı sanıyorsun da, sızlanıyorsun böyle. Senin, cenazeni çıkaracaklar buradan. Kimsesizler mezarlığında, en kuytu köşesine, başında dua okuyan bir imam ve mezarını kazanların dışında, kimse de olmayacak. Ne bekliyorsun ki ! “
Son zamanlarda, kendisiyle böyle uzun sohbetler yapar olmuştu. Buraya geleli kaç yıl olduğunu bile saymamıştı son yıllarda. Hapishanenin rutubetli havası, ailesinden miras gelen romatizmasını artırmış, bacaklarındaki ağrının yanında, şişlikleri de getirmişti arkasından. Buraya düştüğü zamandan, tanıdığı kimse de kalmamıştı.
Müebbetlik kolay mıydı ? Adı üstünde; müebbet cezası. Ölüme kadar, son nefese kadar hapislik. Anahtar şıkırtıları ve demirlerin birbirine değerken çıkardığı, insanı gıcık eden sesin içinde, bir ömür çekilen ceza. Saçları bile dayanamamıştı bu acıya da, girmesinden bir ay sonra beyazlamaya başlamışlardı. Pamuk gibi bembeyaz olan saç telleri, yaşadıklarının kanıtıydı.
Onu, herkes bu şekilde kabullenmişti. Kendi kendine konuşur, onlara bakıyormuş gibi görünür fakat orada değildir aslında. Dediklerini duymaz, anlamaz. Kendine ait bir dünyada yaşar. Vücudu oradadır ama ruhu başka bir yerde geziniyordur.
Saçlarından dolayı ona, Pamuk Nine lakabı takılmıştı. Yaşlı olmasına rağmen, hala güzelliğinin izlerini taşıyan yüzü ile o koğuşun Pamuk Ninesi… Orada tanımıştım onu.
İlk kez bir hapishaneye girmiştim.. Televizyonda seyrettiğim dizilerdeki sahneler gözümün önüne gelmişti hemen. Bacaklarımın bağı çözülmüş, ellerim titremeye, kalbim hızla atmaya başlamıştı. Gardiyanların, kapıyı açmalarıyla, o dünyaya dahil olmuştum. Girer girmez, koğuşun soğukluğu, içinde yaşayan insanların hali kanıma dokunmuştu. Hayattan bezmiş bir halleri vardı. Yüzlerinde yaşanmış acılar, silinmeyecek yaralar oluşturmuştu. Hiç birini tanımıyordum. Fakat tanıyacaktım. İlk o gün, ona karşı içimde; tarifi imkansız bir yakınlık duymuştum nedense… Belki de, hiç tanımadığım annemin yerine koyacaktım.
Bana, öylesine bir bakmış ve sessizce ;
“ Allah kurtarsın. İçimize, bir kader kurbanı daha katıldı işte. Nasıl ve niçin düştüğü önemli mi ? Mutlaka bir sebebi vardır. “
Onun bu isyan dolu sözlerine karşılık, içimden haykırmak, kaderime isyan etmek istememe rağmen, boğuk bir şekilde ;
“ Sağ olun. “ Diyebilmiştim. Sözler kifayetsiz kalmıştı o esnada. Konuşmasak da, yürek diliyle konuşuyorduk. O da, yakın hissetmiş olmalıydı kendini bana karşı. Feri gitmiş gözlerinin içinde, sevgiye dair ışıltılar fark etmiştim. Bana, onun bakışı cesaret vermişti. Korkmuyordum artık. Oraya aittim ve alışmalı, hiçbir şeyi yadırgamamalıydım. Bana gösterilen yatağa benzer eski ve küflü, ranzama doğru ilerledim ürkek adımlarla. Her koğuşun, bir koğuş ağasının olduğunu, izlediğim dizilerden biliyordum. Burada da olmalıydı. Yavaşça, yatağın ucuna iliştim. Gözlerim, her an tetikteki bir askerin çevikliğiyle, saldırıdan korunmaya hazır vaziyette, etrafımı izliyordum. Bir taraftan da, orada cezasını çeken mahkumları izlemeye başlamıştım. Kendilerince bir dünya ve o dünyaya yakışan bir yaşama adapte etmişlerdi sanki. Tam o sırada, bir feryat ortalığı kasıp kavurdu. Uzun boylu, sarı saçlı bir kadının yere yuvarlandığını gördüm. Heyecanlanmış ve donup kalmıştım. Diğerleri, bu duruma alışkın bir tavır içinde, kavga eden kadınları ayırmaya çalışıyordu. Bir taraftan ayırmaya çalışıyor, bir taraftan da sanki bu durumdan eğleniyorlar gibi bir halleri vardı. Gardiyanın içeriye girmesiyle, her şey süt liman oluvermişti anında.
Nermin Kaçar