Behiye
Bilgin Üye
Bir Küçük Aşk Hikayesi
Bir Küçük Aşk Hikayesi
Bir Küçük Aşk Hikayesi
Leyla koşarak çıktı merdivenleri. Alper donup kalmıştı. Birgül yaklaştı yanına ve Leyla’nın her şeyi bildiğini söyledi.
Alper sokağa çıktı, evine giremedi. Hem kendine, hem Leyla’ya kızgındı. Bir kadının ihaneti, erkeğinkinden fazla yaralıyor diye düşündü. Amaçsızca, nereye gideceğini bilmeden yürüyordu. Bu iş nasıl toparlanacaktı? Leyla’yı kaybetmeyi göze alamazdı. Bir yandan başka bir erkekle birlikte olduğuna inanmak istemiyor, hayalinde bile canlandırdığında kahrediyordu. Farkında olmadan ne kadar bağlanmıştı Leyla’ya? Bir çiçekçi dükkanının önünden geçiyordu, içeri daldı. Bu ilişkiyi kurtarmanın yolunu bulmalıydı. Aşk her şeyi affetmez miydi?
Leyla, koltuğa oturmuş, bir sigara yakmıştı. Birgül bitki çayı yapıp getirdi. Leyla kendini sorguluyordu. “Bana yakıştı mı? Neden yaptım? Şimdi ondan ne farkım kaldı?” diye söyleniyordu. Birgül: “Boşveerrr! Yol ver gitsin. Bence iyi yaptın, hiç kendini suçlama. Bir kadını kötü yapan erkeklerdir” dedi. Leyla yerinden kalktı, banyoya yapıp üstündeki ağırlıktan kurtulacaktı. Bütün vücudunu kazımak istiyordu. Birkaç saat sonra kapı çalındı. Birgül kapıyı açtı. Evin içine çiçekler yığıldı. Güller, orkideler, papatyalar.. Ev çiçek bahçesine dönmüştü. Bütün çiçeklerin üzerinde bir kart, hepsinde “beni affet” yazıyordu. Sadece son bir çiçek çocuğun elindeydi, tek bir sarı gül, onun üzerindeki kartta, “seni affediyorum” yazıyordu.Leyla iki günün sonunda cep telefonunu açtı. Hiç durmadan mesaj geliyordu. Mesajları bakmadan sildi. Alper’i aradı:
A: Efendim canım?
L: Sana tek bir soru soracağım? Neden yaptın ve dürüst bir cevap istiyorum.
A: (uzun bir sessizlikten sonra) Sana çok bağlanmıştım.
L: İnsan birisine bağlandığı için ihanet eder mi?
A: Evet! Eğer aşktan korkan, bağlılığı acizlik zanneden bir erkekse eder. Korkuyordum Leyla, sanki bütün hayatım ellerimden alınmıştı. Bir yanım özgürlüğümü kaybettiğimi söylüyordu, diğer yanım senin yanında olmadığı zaman nefes alamıyordu. Kendimi köşeye sıkışmış hissetmiştim. Beni affet. Artık sensiz yapamayacağımı anladım. Ben seni affetmeye hazırım. Benim hatam yüzünden yaptığını biliyorum. Kendince intikam aldın. Haklısın! Gururun incinmişti. Kapıyı aç, yukarı geleyim. Her ikimiz de çok yara aldık bu işten.
L: Artık ne sen beni gerçekten affedebilirsin, ne ben sana eskisi gibi sarılabilirim. Bir daha ne zaman birbirimize dokunsak, aklımıza hep başka ellerin, dudakların vücutlarımızı kirlettiği gelecek. Şimdi barışsak bile, bu yara içimizde büyüyecek. Bir gün saçma sebeplerden kavgalar edeceğiz. Belki hakaret edeceğiz, hiç ağza alınmayacak kelimelerle. O zaman daha kötü bir ayılış olacak. Ben bu filmi daha önce seyretmiştim. İhanetle kanayan yüreğim kabuk bağlasın diye bu şehre kaçmıştım. Seninle başka olacak sanmıştım. Olmadı! Artık bu kadar yakınında oturup, her gün pencereden seni görmeye de dayanamam. En kısa zamanda taşınıyorum Alper. Bu iş bitmiştir. Ama bil ki, seni çok sevmiştim ya da öyle zannettim..
Leyla telefonu kapattı. Artık ağlayamıyordu. Kapı durmaksızın çalınıyordu. Leyla açmayacaktı. Birgül gitti kapıya. Bağıdı Leyla, “Açma Alper geldi”. Birgül bütün yaşananların kendi suçu olduğunu düşünüyordu. Arkadaşını daha kötü bir ruh haline sokmuştu. Dinlemedi, açtı kapıyı. Alper’e: “Seni hala seviyor” dedi ve dışarı çıktı. Alper hışımla içeri girdi. Leyla yağa kalktı ve lütfen git gibi bir şeyler söylemeye çalışıyor ama dili dolanıyor, sesi titriyordu. Alper yaklaştı, Leyla’yı belinden kavradı ve öptü. Birlikteliklerinin en ihtiraslı öpüşmesini yaşadılar. Durup göz göze geldiler, sımsıkı sarıldılar. Alper kulağına eğildi ve fısıldadı: “Yüreğimizdeki yaralar belki hep duracak ama mutlaka bir gün iyileşecekler. Seni bir daha üzmeyeceğime yemin ediyorum, beni affet, seni seviyorum, kadınım….”
Bir Küçük Aşk Hikayesi
Leyla koşarak çıktı merdivenleri. Alper donup kalmıştı. Birgül yaklaştı yanına ve Leyla’nın her şeyi bildiğini söyledi.
Alper sokağa çıktı, evine giremedi. Hem kendine, hem Leyla’ya kızgındı. Bir kadının ihaneti, erkeğinkinden fazla yaralıyor diye düşündü. Amaçsızca, nereye gideceğini bilmeden yürüyordu. Bu iş nasıl toparlanacaktı? Leyla’yı kaybetmeyi göze alamazdı. Bir yandan başka bir erkekle birlikte olduğuna inanmak istemiyor, hayalinde bile canlandırdığında kahrediyordu. Farkında olmadan ne kadar bağlanmıştı Leyla’ya? Bir çiçekçi dükkanının önünden geçiyordu, içeri daldı. Bu ilişkiyi kurtarmanın yolunu bulmalıydı. Aşk her şeyi affetmez miydi?
Leyla, koltuğa oturmuş, bir sigara yakmıştı. Birgül bitki çayı yapıp getirdi. Leyla kendini sorguluyordu. “Bana yakıştı mı? Neden yaptım? Şimdi ondan ne farkım kaldı?” diye söyleniyordu. Birgül: “Boşveerrr! Yol ver gitsin. Bence iyi yaptın, hiç kendini suçlama. Bir kadını kötü yapan erkeklerdir” dedi. Leyla yerinden kalktı, banyoya yapıp üstündeki ağırlıktan kurtulacaktı. Bütün vücudunu kazımak istiyordu. Birkaç saat sonra kapı çalındı. Birgül kapıyı açtı. Evin içine çiçekler yığıldı. Güller, orkideler, papatyalar.. Ev çiçek bahçesine dönmüştü. Bütün çiçeklerin üzerinde bir kart, hepsinde “beni affet” yazıyordu. Sadece son bir çiçek çocuğun elindeydi, tek bir sarı gül, onun üzerindeki kartta, “seni affediyorum” yazıyordu.Leyla iki günün sonunda cep telefonunu açtı. Hiç durmadan mesaj geliyordu. Mesajları bakmadan sildi. Alper’i aradı:
A: Efendim canım?
L: Sana tek bir soru soracağım? Neden yaptın ve dürüst bir cevap istiyorum.
A: (uzun bir sessizlikten sonra) Sana çok bağlanmıştım.
L: İnsan birisine bağlandığı için ihanet eder mi?
A: Evet! Eğer aşktan korkan, bağlılığı acizlik zanneden bir erkekse eder. Korkuyordum Leyla, sanki bütün hayatım ellerimden alınmıştı. Bir yanım özgürlüğümü kaybettiğimi söylüyordu, diğer yanım senin yanında olmadığı zaman nefes alamıyordu. Kendimi köşeye sıkışmış hissetmiştim. Beni affet. Artık sensiz yapamayacağımı anladım. Ben seni affetmeye hazırım. Benim hatam yüzünden yaptığını biliyorum. Kendince intikam aldın. Haklısın! Gururun incinmişti. Kapıyı aç, yukarı geleyim. Her ikimiz de çok yara aldık bu işten.
L: Artık ne sen beni gerçekten affedebilirsin, ne ben sana eskisi gibi sarılabilirim. Bir daha ne zaman birbirimize dokunsak, aklımıza hep başka ellerin, dudakların vücutlarımızı kirlettiği gelecek. Şimdi barışsak bile, bu yara içimizde büyüyecek. Bir gün saçma sebeplerden kavgalar edeceğiz. Belki hakaret edeceğiz, hiç ağza alınmayacak kelimelerle. O zaman daha kötü bir ayılış olacak. Ben bu filmi daha önce seyretmiştim. İhanetle kanayan yüreğim kabuk bağlasın diye bu şehre kaçmıştım. Seninle başka olacak sanmıştım. Olmadı! Artık bu kadar yakınında oturup, her gün pencereden seni görmeye de dayanamam. En kısa zamanda taşınıyorum Alper. Bu iş bitmiştir. Ama bil ki, seni çok sevmiştim ya da öyle zannettim..
Leyla telefonu kapattı. Artık ağlayamıyordu. Kapı durmaksızın çalınıyordu. Leyla açmayacaktı. Birgül gitti kapıya. Bağıdı Leyla, “Açma Alper geldi”. Birgül bütün yaşananların kendi suçu olduğunu düşünüyordu. Arkadaşını daha kötü bir ruh haline sokmuştu. Dinlemedi, açtı kapıyı. Alper’e: “Seni hala seviyor” dedi ve dışarı çıktı. Alper hışımla içeri girdi. Leyla yağa kalktı ve lütfen git gibi bir şeyler söylemeye çalışıyor ama dili dolanıyor, sesi titriyordu. Alper yaklaştı, Leyla’yı belinden kavradı ve öptü. Birlikteliklerinin en ihtiraslı öpüşmesini yaşadılar. Durup göz göze geldiler, sımsıkı sarıldılar. Alper kulağına eğildi ve fısıldadı: “Yüreğimizdeki yaralar belki hep duracak ama mutlaka bir gün iyileşecekler. Seni bir daha üzmeyeceğime yemin ediyorum, beni affet, seni seviyorum, kadınım….”