Bir Gece Yarısı
Bir Gece Yarısı
Kan ter içinde uyandım gece yarısı, dişlerimi sıkmışım, tırnaklarımın izi duruyor avuçlarımda…. Yokluğunun kabusundan uyanıp, yok olduğun gerçeğini anladığım bir gerçek kabusa geçiyorum usulca yatağımda… Yokluğun, yoksunluğum oluyor.
http://db2.stb.s-msn.com/i/5E/21AB61C51B7B4F3B3D89073153317.jpg
Yasak bir kitap gibi saklanmışım herkesten, demek kimse bilmiyormuş beni; oysa ben ne güzel yürüyordum elini tutup sokaklarda farkında olmadan hiçbir şeyin. Kalbinin kraliçesi sanıyordum kendimi, ne acı!
Her şeyi bildiğinde acın azalacak sanırsın, yanılgı bu! Bilmek daha fazla acıtıyor kalbi. Cehaletin mutluluk olduğu gerçeği bir kere daha vuruyor yüzüme.
“Selametle git” diyorum, kendi sözlerime bile yabancılaşmış dilimle. İçimden geçen sessizliğin herhangi bir dilde karşılığı yok, ondan suskunum!
Sen artık benim kalbimden çıktın, özgürlüğün boyunca ne yaşayacağından kendin sorumlusun. Ben sevebildiğim kadar sakındım seni, madem aşkı bir yerlerde bulmuşsun, bundan sonra rüzgar ne yana savurursa saçlarını, o tarafa düşer durursun.
Uyandım, kan ter içinde üstüm yarı çıplak. Aya baktım, o benden beter, bir tek bulut yok önünde, kahkaha atıyor aydınlığı şehvetinde çırılçıplak. Demek ayı da birileri terk etti....
Geçici bir körlük hali kalbimin yaşadığı herhalde, yoksa gecenin en kibar saatlerinde düşmezdin düşlerime veya düşlerim arsızlaştı bu karanlık vadilerde, ben farkında değilim….
Beyazın bile kendi rengine düşman olduğu bir saflıkla sevmiştim seni, şimdi karaya çalıyor gözlerim kalbim gibi…
Bu gece her şeyden daha soğuk odam; vücudumdaki tere bakma, kalbim senden sonra buz kesti, daha söylerken havada donup kalıyor her bedduam. Senin böyle elini kolunu sallayarak gezebilmen ondan….
Kan ter içinde uyandım gece yarısı, dişlerimi sıkmışım, tırnaklarımın izi duruyor avuçlarımda…. Yokluğunun kabusundan uyanıp, yok olduğun gerçeğini anladığım bir gerçek kabusa geçiyorum usulca yatağımda… Yokluğun, yoksunluğum oluyor.
http://db2.stb.s-msn.com/i/5E/21AB61C51B7B4F3B3D89073153317.jpg
Yasak bir kitap gibi saklanmışım herkesten, demek kimse bilmiyormuş beni; oysa ben ne güzel yürüyordum elini tutup sokaklarda farkında olmadan hiçbir şeyin. Kalbinin kraliçesi sanıyordum kendimi, ne acı!
Her şeyi bildiğinde acın azalacak sanırsın, yanılgı bu! Bilmek daha fazla acıtıyor kalbi. Cehaletin mutluluk olduğu gerçeği bir kere daha vuruyor yüzüme.
“Selametle git” diyorum, kendi sözlerime bile yabancılaşmış dilimle. İçimden geçen sessizliğin herhangi bir dilde karşılığı yok, ondan suskunum!
Sen artık benim kalbimden çıktın, özgürlüğün boyunca ne yaşayacağından kendin sorumlusun. Ben sevebildiğim kadar sakındım seni, madem aşkı bir yerlerde bulmuşsun, bundan sonra rüzgar ne yana savurursa saçlarını, o tarafa düşer durursun.
Uyandım, kan ter içinde üstüm yarı çıplak. Aya baktım, o benden beter, bir tek bulut yok önünde, kahkaha atıyor aydınlığı şehvetinde çırılçıplak. Demek ayı da birileri terk etti....
Geçici bir körlük hali kalbimin yaşadığı herhalde, yoksa gecenin en kibar saatlerinde düşmezdin düşlerime veya düşlerim arsızlaştı bu karanlık vadilerde, ben farkında değilim….
Beyazın bile kendi rengine düşman olduğu bir saflıkla sevmiştim seni, şimdi karaya çalıyor gözlerim kalbim gibi…
Bu gece her şeyden daha soğuk odam; vücudumdaki tere bakma, kalbim senden sonra buz kesti, daha söylerken havada donup kalıyor her bedduam. Senin böyle elini kolunu sallayarak gezebilmen ondan….